Poucos sitios máis agradables coñezo para tomar unha cervexa que a taberna “O Cruceiro” de A Pastoriza. A parte, débolle a eterna gratitude ó seu dono (Pepe) de me descubrir a Stanislaw Lem, figura inconmensurable da literatura de ciencia ficción.

En Francos entre a moi voa xente que por alí vive tamén hai cando menos un poker de suxeitos (bestas pardas diría eu) que gozan facendo dano ós animais.

Por iso o feito de que os meus cans estean alí e fonte continua de preocupacións. Sen rememorar tempos distantes si recordo cando o meu can apareceu envelenado (por sorte é un can forte) ou máis recentemente a “lesión” que sufriu nunha pata, da que inda está convalecente. Neste último caso non podo afirmar anque si sospeitar que fora causada intencionalmente por alguén, os precedentes fan que me incline por esta hipótese.

En todo caso ese poker de carroñeiros con graves problemas de personalidade, amén de outros, fan que ser can en Francos sexa unha “profesión” de alto risco. Que llo digan ó can da miña infancia que morreu víctima dun dese ases da baralla fai xa máis de 15 años.