Se o meu coche non casca polo camiño, que teño as miñas dubidas (SEAT), o sábado estarei en Silleda facendo o primeiro exame das oposicións de auxiliar. O domingo o de subalterno. Mi ma!
Espero que non ocorra o da anterior convocatoria… O luns ou o martes comentarei as anécdotas da xornada, as mellores xogadas e as pifias do arbitro, amén de outras curiosidades propias de calquera competición deportiva que se prece.
O bo de tocar fondo é que xa non te podes afundir máis na merda. Falso! Cando pensas que nada peor che pode acontecer. Zas! Levas un topetazo que che recorda que segues en caída libre. Que segues a ser socio honorario do clube dos perdedores e que segues a pertencer a ese 90% que vive por debaixo da merda e que a conforma. Pero, alégrate. Ti polo menos sabes onde estás non coma o cento de pailáns (sexan ou non da Terra Cha) que están escravizados para máis gloria do capitalismo e nin sequera son conscientes delo, porque pensan que por poderse mercar un coche a prazos ou porque aínda son capaces de pagar a hipoteca pensan que son prósperos burgueses.
Nos sabemos a verdade: somos uns putos escravos. Do sistema, dos políticos, dos bancos, dos mafiosos da construcción, dos directivos agresivos das grandes compañías, da nosa propia ignorancia, das nosas autolimitacións, do medo, do futuro e do pasado. Ser conscientes delo non nos fai máis felices, todo o contrario, termínanos sendo tipos cínicos, malhumorados que vemos cada día como unha conta atrás para a nosa mudanza ó nicho familiar. Tal como vai a cousa o nicho familiar teránolo embargado o banco para facer fronte ós pagos da hipoteca do amplo piso de 20m2 que mercamos pensado que o poderíamos pagar a 50 anos. Eu son partidario da incineración. E un acto de provocación, de protesta e incendiario. Unha das poucas formas de ser realmente incendiario. Probablemente a única forma de protestar despois de morto.
Cando estás na merda, afogando. Todos che dín: "Tranquilo, as cousas sempre tenden a ir a mellor". Efectivamente as cousas sempre tenden a ir a mellor para os que teñen a tixola polo mango, os demais, seguimos queimandonos nos fogóns. Estar na merda é o estado natural da humanidade, a merda é que permite ós que aboian sobre ela ter un chalé en Sanxenxo e un BMW de importación. Todo é gracias ó poder creador da merda. Ser merda non hai, nin chalé nin BMW.
Un 15,98% de media en 6 meses. Case nada!
Si que son eficaces as medidas do goberno para baixar os prezos!
Probablemente non haberá ningún mafioso, traficante de armas ou drogas, político, sicario, ladrón que non teña invertido parte do seu diñeiro gañado “honradamente” en cemento e ladrillo.
Por menos, armouse unha revolución na Rusia zarista. Aquí, como o que o que nos preocupa é o próximo partido da selección ou quen é o noivo de Rita a cantaora: todo tranquilo.
Maña, 30.000 parvos en Colón vendo como uns millonarios corren en calzóns. Na próxima sentada por unha vivenda digna, catro rapaces e correndo a toda hostia diante dos azules que andarán repartindo a saco [coma nos bos tempos do tío Paco], esmerándose no seu labor represivo. Eso si, cando teñen diante a unha banda de kosovares; cagan polos pantalóns.
Eu fai tempo que teño claro que non penso pagar máis de 1.000 euros/m2, se non pode ser aquí, será en Francia ou Alemaña. Non son o único, moita xente empeza a considerar a idea de marchar a algún país serio onde se poida mercar unha vivenda sen ter que venderlle a alma ó diaño.
En París, o prezo da vivenda subiu un 1% nos últimos 10 años*. Que envexa vivir nunha sociedade civilizada!
En Alemaña, coñezo un caso dunha familia de emigrantes que vende o seu piso en Berlín por menos de 50.000€ e non dá atopado comprador. En Alemaña a maioría da xente vive de alugueiro. E o que ten vivir nun país que ofrece garantías e seriedade ós seus cidadáns. Os que vivimos Corruplandia témolo maís fodido.
* Información non contrastada, pero, que quero crer.
Ollando para ela dinme de conta de algo; non me asqueaba, incluso diría máis: resultáballe atractivo. As miña grandes orellas peludas, o meu lombo rizoso, a miña mirada inexpresiva de labrador atraian a súa atención.
Caiame a baba por una lateral da boca, pero, dixenme “Que carallo! A por ela!”. Empecei a camiñar de vagar cara ela, non a quería asustar. Era tan fermosa.
A metade do camiño, cando xa a tiña tiro, cheirei algo, era algo superior as miñas forzas. Nun caldeiro de lixo había unha marca olorosa inconfundible. Non me puiden resistir, estaba na miña natureza. Levantei a pata e tirei un mexo forte e perfumado.
Agora o balde lixo era meu.
O que nos ocultan os medios e políticos nativos é “vox populi” unha vez atravesados os Perineos. Algún debería ir empezando a comprar vendas e mercromina porque o porrazo vai ser de campionato.
Coma sempre os que pagaran os pratos rotos serán os proletarios e algún que outro despistado aprendiz de especulilla (que se foda). Os peixes gordos da especulación están levar ancoras camiño dos portos bursátiles e das economías emerxentes de alén dos mares. Os políticos seguiran a facer o seu agosto con chánchollos varios e os bancos sempre gañan, perda quen perda.
Vivienda 1 Vivienda 2 Vivienda 3
Visto em Meneame
Se te pillan pirateando o Plus pode caerche a do pulpo sen embargo se matas a seis persoas co teu coche e te das a fuga farante fillo adoptivo dalgunha aldea amén de adicarche un par de rúas ou tal vez lle poñan o teu nome a novo modelo da SEAT.
Domingo pola tarde. Rúa da Cruz. Bar Anda. Unha parella cun neno duns catro anos e outro recen nado entran no mencionado bar. A liña que separa un pícaro activo dun sinvergonza mal educado traspasase con facilidade e eu vou ser testemuña en primeira liña. O carallo do pícaro non para de rebulir por todos lados, normal é novo. O camareiro do bar, que os coñece, pregúntalle o neno:
-Alejandro, cómo lle chamas a teu pai?
-Pailán de la Terra Cha-resposta.
Risas no bar. O carallo do pícaro non para quieto e sae para fora do bar con unha tapa de plástico dunha botella de auga e adicase a tirarlla a xente sen que seus pais lle digan nada, será por iso de non reprimir a creatividade do nenos. “Como má tire a min métolle unha hostia que o tronzo” penso. Sei que non son capaz de facelo.
A tapa termina nun letreiro doutro bar, o neno entra no bar e sae o cabo dun instante cun restrelo de praia que tiña no carriño de súa irmá. Agora o fillo de puta lánzao ao aire cando pasa xente tentando que lle dea na cabeza ó persoal. Os pais pese a velo, pasan do tema. Xa se sabe, non hai que coartar a liberdade de expresión infantil.
Os pais están máis interesados en papar tapas e viños mentres falan co camareiro do bar. Entre eles, falan galego. Co camareiro falan galego. Co carallo do rapaz falan castelán. O final doume de conta de que o neno ten razón. Seu pai (e súa nai) é un “pailán de la Terra Cha”.
Voaba tan alto
que non parecía human:
caeu tan rápido
Algunha son miñas; outras non.
“Pasa dai chito”. Cando me tocou sentarme con C.
“Como pienso, como pienso”. Frase atribuída a un compañeiro de clase.
“Cheminea humana”. Por un colega adicto ós Habanos.
“A culpa e das mala compañas”
“Eu non fun”. Si, daquela era algo mentirosillo.
“Estudas, traballas ou tes vacas?”. Tentando ligar en plan rústico.
“Tranquilo, A, e que é cervexa do fondo barril. A que mellor sabe”. Mellor non recordalo.
“Iso é o que eu definiría como ir lixeiro de cascos”. Por un colega que se lle despegou a sola dunha zapatilla.
“Chamade ó ferrador”. Polo mesmo colega.
“Confirmado, non aboia”. Nos meus tempos, no Instituto de Meira era tradición tirar ao río a xente en fin de curso.
“Vaia merda de lousa”. Despois de escachar tres lousas con petardos do teito de secretaría.
“Qué, latamos?”. Frase repetida hasta a saciedade.
“Turrar non turra, pero ten uns cornazos”
“Loooooba”. Un amigo dicía isto unhas trinta veces ó largo do día.
“Tio, eres un cachondo”. Dito por un colega a outro ó que lle acababan de meter un afrodisíaco na bebida.
“Non me acordei de facelos”. Preguntado polos deberes.
C: “Por isto darasme algo máis”. Colgado cabeza abaixo na corda sen nós do ximnasio.
P: “Si, un plátano”. Resposta do profesor.
“Cago en Dios, quén me escondeu os calzonzillos?”. Nas duchas do ximnasio.
“Chántame os fuciños no cu”. En Mallorca, sinalando ó reloxo do paisano.
“Morre cabrón!”. En Mallorca, un amigo dándolle de hostias a outro completamente borracho.
“Ábreo haber se é un chicle”. A dicíndollo ó seu compañeiro de pupitre por un condón que unha rapaza lle metera na carpeta.
“Mira para min”. A, eu e A2 por unha moza que miraba cara nos. En realidade miraba para a rapaza coa que falaba.
“Cago en dios, non abre!”. A completamente borracho tentando de abrir unha porta tirando da manilla que non era. Un pouco mais e arrinca a porta.
“Como vamos?”. Xogando un dous para dous, borrachos, sen que ninguén dera nin tan sequera tocado o aro co balón.
Outro diga sigo recordando a miña época máis feliz.
Despois de ver un espacioso piso de 17 m2 con tódolos servizos (chan, paredes, chave da luz opcional) creo que o próximo filón da industria do tim… esto, da industria da construcción e promoción inmobiliaria son estes bonitos chales adosados para a xuventude. Como podemos ver é amplo, con porta de serie, aire acondicionado cando fai frío e calefacción polo verán. Xa podo ver grandes urbanizacións nas áreas suburbanas das principais cidades de Galiza con estas fermosas casas de campo para uso é disfrute xa non soio dos novos senón das familias galegas.
Agora en serio, esta caseta de can ten unha garantía de 20 anos, é dicir, ten máis garantía que calquera casa que merques.
Cando ós 5 anos de mercares o teu piso estea cheo de gretas e ameace con virse a baixo gracias a calidade dos materias empregados e o constructor che diga que é normal, que iso é cousa da xunta da trócola ou dos tremores en Triacastela ó chalé do can aínda lle quedarán 15 años de garantía.