Bendito alcohol,
que curas as miñas feridas
do corpo e da alma.

Bendito alcohol,
que volves irresistible
a Cuasimodo.

Bendito alcohol,
que me insensibilizas
ante a maldade do mundo.

Bendito alcohol,
que me das valor
para soportar a meu cuñado.

Bendito alcohol,
que me mostras as marabillas da vida
ó sacarme do tedio.

Querido alcohol,
o meu único Deus
no teu templo de vidro.

Amado alcohol,
ti que adoptas mil formas e sabores,
ti que es o vals do meu fígado.

Bendito alcohol,
pacharán, viño e
espirituoso maná.

Santo alcohol,
que tanta felicidade traes
os corazóns atormentados.

Precioso alcohol,
ti que fas a fea fermosa
e a estreita libidinosa.

Bendito alcohol,
sublime invento da humanidade,
elixir da liberdade,
alzo a miña copa por ti.

Días estraños,
agárdanlle ó home:
últimos días.

Este é o primeiro post posteado neste blog con Bloggar. Sempre me gustou usalo para postear nos meus blogs, por desgraza no textpattern era máis complicado. Se todo está correcto e funciona como deus manda voume esquecer pero rapidiño do panel de administración do blog.

Mirando haber como funciona o Zoundry. Crucemos os dedos.

Todo vai mal.
Todo vai moi mal.
Todo vai mal.

Era pequeno, un neno inocente. Tivo mala sorte: unha veciño que era un fillo de puta.

O veciño un par de anos máis vello ca el. Unha mala besta que gozaba enleando os cans, zoupando no ganado e pegándolle ós nenos máis pequenos.

Sempre que a inocencia busca a verdade da humanidade atopase coa pestilencia da realidade.

Un día estando os solos xogando na aira da casa da mala besta. Este, que xa lle fixera un par de perrerias como comer un ovo choco, obrigouno a que baixara os pantalóns e escomenzou a tocarlle os xenitais. O ceo púxose negro e púrpura, mentres o probe cativo non sabía que facer comido pola ira, a impotencia e a vergoña. Simplemente deixouse tocar e calou.

Nunca llo contou a ninguén, morría coa vergoña. O seu corazón puro, inocente fora definitivamente levado polo barqueiro da vinganza o val das tebras. Nunca máis foi libre.

Non voltou endexamais pola casa do malnacido que o sodomizara, nunca máis falou con el nin con ninguén. O seu branco corazón tornouse negro e azúfrico. Limitouse a agardar.

Moitos anos despois o malnacido que lle roubara a súa inocencia casouse e tivo fillos, eran copias do seu pai. Brutais, fétidos e de alma pestilente. Soupo que o seu momento chegara, a súa prisión no val de tebras rematara. E rematou. Rematou un día de inverno no que degolou os fillos do ladrón da súa alma.

Non sentiu ira na súa acción pero tampouco arrepentimento. O sangue correndo polas súas más liberouno. O sol saíu.

Todo é cuestión de modas, só é necesario que empece alguén, detrás van todos. O máis parvo fai reloxos. Os poderes “púbicos” na súas ansias de foder son dos primeiros, en canto ven a taxada, un pastel saboroso de corrupción e especulación sen freos. Ninguén se resiste, e o que o fai, non tarda en cambiar de opinión polo ben da súa integridade física. Si, tan certo como que estamos no mes de Agosto, que a vella frase “Partoche as pernas” segue a funcionar igual de ben como fai corenta anos, cando o tío Paco tíñao todo atado e ben atado.

Ó que se lle ocorreu dar as competencias urbanísticas ós Concellos non sabía o que facía ou sabíao demasiado ben. Grazas a eso a elite caciquil da caxata e o “Mecagoen dios” sobrevive con máis saúde ca en tempos pretéritos. Que bonitos son os cartiños que se gañan na Marbella Nort a conta dos coitados e insensatos. Mellor esto que pasar farlota, que iso está mal visto. Mellor o ladrillo que a coca. No fondo é o mesmo, todo consiste en traficar con algo.

Un non deixa de sorprendese do aborregamento social actual, primeiro pensei que era culpa da TV e do fútbol. Do sistema educativo,bla bla bla. Non, a culpa creo que foi do fracaso de Máteo Morral, dos bakunistas, dos loitadores de Acracia. Se realmente existira un exercito da A os sacerdotes do ladrillo estarían refuxiados na súa propia miseria moral.

Probablemente estas cousas ocorran pola curta presenza dos franceses na España, a súa ocupación foi breve, non tiveron tempo de europeizarnos, civilizarnos e por iso como despectiva e acertadamente dixeron en certas ocasións “Europa empeza nos Perineos”. Se nos ocuparan como España ocupou América ou gran parte de Italia a súa borra non se esvaecería. En toda América aceptan a corrupción que sofren como parte da herdanza cultural Española. Necesitamos outra ocupación francesa para que nos deixe o seu pouso de valores sociais, republicanos, intelectuais e morais. Francia non está feita de ladrillos está feita de valores. Liberdade, igualdade e fraternidade.

España non está feita de valores está feita de ladrillos, do oito, do quince, … O ladrillo busca o poder coma a puta busca o cliente. O poder é secular, suxo, corrompido, deforme, amoral, excrementicio, xenocida, perverso, ignorante, … mortal.

O actual exemplo de Marbella só é a punta do iceberg, en realidade non creo que se fora a por Marbella de forma casual. Non é casualidade que ningún dos partidos oficialistas gobernara a alcaldía de Marbella, o único sitio no que a xustiza entrou a saco.

Xa o dicía un Albanokosovar nun destes programas sensacionalistas co que nos deleitan as TVs españolas “España es una bicoca”. Como non vai ser, se aquí os delincuentes gobernan todos e cada un dos centímetros do país, as forzas de seguridade trafican coa farlopa (ver o caso do porto de Barcelona) que terían que retirar das rúas e as mafias de todo o mundo elíxennos para branquear os seus cartos do contrabando de armas, drogas e sabe Deus que máis mentres van a festas cos gobernantes locais.