Seve

La burocracia en los países latinos parece que se ha establecido para vejar al público.

Pío Baroja

Todo empezou por azar. Tódalas cousas importantes ocorren por azar. Non se sabe moi ben onde pero sempre se sospeitou que a orixe estaba en New York. Esa megalópole inhuman levou a culpa.

Durante os primeiros meses ninguén se decatou. A fin da humanidade viaxou en primeira clase nos mellores avións de British Airways, nos mellores trens, nos cruceiros de luxo. Pero tamén tomou a senda da marxinalidade e non lle fixo ascos a clase turista dos avións, a autobuses de terceira de países que case ninguén ubica no mapa ou a calquera outro medio de transporte usado por persoas e pulgas.

Cando os científicos empezaron a sospeitar que acontecía algo fora do normal xa era demasiado tarde. Media poboación mundial estaba contaminada. Puta goblalización.

Primeiro pensaron que era a picadura das pulgas a que transmitía a infección de persoa a persoa, pero despois, esas ratas de laboratorio decatáronse de que o virus corría libremente polo aire chegando a case tódalas partes do planeta. So afectaba os humanos. Unha broma macabra da natureza para desfacerse dun inquilino molesto. Ningún animal pereceu vítima da infección, salvo os que mataron os científicos nos seus experimento de laboratorio.

O virus residía paciente durante seis meses no corpo sen provocar síntomas, despois, en seis días acababa co seu hospede. Era unha agonía lenta e dolorosa. O corpo perdía toda a súa auga ata que sucumbía. A alerta saltou en todo o planeta. A ONU, organización de burócratas caracterizada por estar sempre de brazos cruzados mirando para outro lado foi fiel a súa natureza e nin soubo que facer e de sabelo as instrucións quedaron agachadas nalgún caixón perdido dalgunha oficina perdida dalgún funcionario anónimo.

No mes de agosto chegou a fin dos días para a humanidade, milleiros de cadáveres apareceron nas rúas dun día para outro. Producíronse as revoltas e accións de pillaxe habitual, pero nesta ocasión eran en tódolos países da terra dende Xapón a Cabo Verde.

O presidente americano vendo que todo estaba perdido aproveitou para arreglar unhas contas pendentes; lanzou os seus mísiles contra Corea do Norte e Irán. O presidente de Irán tivera a mesma idea que o seu homologo americano e minutos antes de desaparecer Irán da face da terra lanzou todo o que tiña e parte do que dicía que non tiña contra Israel para borralo do mapa. Israel ó percatarse do ataque e da incapacidade para neutralizalo optou por usar o seu arsenal nuclear contra tódolos estados árabes veciños. Os chineses visto a que se montara decidiron que tamén querían xogar e usaron as súas armas nucleares contra Taiwan esa illa rebelde a Pekín gobernada por pérfidos capitalistas e contra Estados Unidos.

En España o PP seguía acusando o PSOE de ser o responsable da introdución de pulgas infectadas en complicidade con ETA e organizacións xudeu-masónicas. Organizou varias manifestacións para pedir a dimisión do presidente socialista pero en cada manifestación había menos xente. Os servizos de limpeza da cidade estaban hasta os mesmísimos de ir detrás de cada manifestación recollendo os cadáveres dos infectados que lles daba por facer a graza de morrer durante a manifa. Cataluña e Euskadi proclamaron a súa independencia baixo o lema “Postos a morrer, mellor morremos sendo un estado”. En Galiza a cousa foi diferente, pese a que nos primeiros momentos morreron tódolos funcionarios do país, a administración non estaba máis relentizada do normal, é máis, moitos cidadáns notaron unha franca melloría. Os políticos morreron tamén todos antes de decidirse o non pola a independencia. Pasaron os seus últimos días a discutir se Galiza era un estado histórico ou un histórico estado. Os superviventes comprobaron durante os escasos días que lles quedaban de vida o ben que marchaba Galiza sen políticos nin funcionarios pese a estar as rúas e rías cheas de mortos, pese a pillaxe, pese a todo, estábase de puta coña: nin atracos, nin telegaita, nin mitins, nin colas no super, nin funcionarios almorzando cinco veces na mesma mañá.

O nove de setembro non quedaba ningunha persoa viva na península ibérica, os últimos morreran afogados intentando atravesalo o estreito para chegar a Marrocos onde había un curandeiro que afirmaba poder curar a praga. O curandeiro cortáronlle a cabeza por infiel.

No mes de outubro a humanidade desaparecera da face da terra salvo uns pequenos grupos illados en Groenlandia, na Amazonía e unhas tribos caníbales en Papua Nova Guinea. En Marrocos tamén había uns cantos superviventes.

Tres anos despois a humanidade desaparecera entre as brétemas da historia térreste.

Hai veces que un por moito que o intente non fai más que meter a zoca cada vez que abre a boca. Un, froito da inocencia ou dunha sinceridade mal entendida abocase a destrucción e humillación más absoluta cun sorriso nos beizos e cunha expresión de idiota na mirada.

E mira que xa mo dicía un amigo con experiencia e encima medio diaño: Estás a metela zoca.

O que aprendín estes días é que indo coa verdade por diante un so vai levar paos a mansalva. Un non pode ser sincero nunha sociedade que se rixe pola mentira e as aparencias.

O que máis fode e encima ter que aturar leccións e clases maxistrais de quen despois non as aplica, ou que as aplica reformulándoas de forma que se lles poida sacar beneficio.

Este fin de semana cagueina durante tres días. Menos mal que o fin de semana non ten más días porque senón…

Supoño que teño que ser más cabroncete, menos espontáneo. Necesito unha guía. Vou ler "O arte da guerra". Creo que é un bo libro de cabeceira para desenvolverse na sociedade actual. Prometo non voltar a ser tan pánfilo. Acabouse dicir a verdade.

E mira que xa me avisou o demo, que de estas cousas sabe moito e de outras inda sabe máis.

Non o digo de forma despectiva, nin moito menos. DamnSmallLinux é una mini distribución Linux baseada en Knoppix que tan so ocupa 50 megas especialmente deseñada para correr en equipos vellos. Trae de todo, entorno gráfico, navegador, cliente de correo, editores de texto, programa de FTP e moitas cousas máis que fan de este unha distro completamente operativa.

É a distro que decidín usar no meu k6-II por dúas razóns:

1. Non teño ADSL, non por que non queira senón polo pasotismo absoluto de políticos e empresas na implantación da banda ancha no rural. Despois virán dalgunha consellería dicindo que están a crear as bases para fixar poboación no rural. Bla, bla, bla,..

2. Un k6-II non está para moitos trotes, se ben é certo que teño corrido nel unha ubuntu, o seu é usar unha distro lixeira cun escritorio que non trague recursos polos catro costados.

Tamén comentar que acabo de mercar uns cds de Slackware 11 a través de LinuxCD por $5.25 máis gastos de envío para instalar noutro PC. O tratarse de 3 cds a opción de descargar está descartada polos motivos comentados anteriormente, así que toca pagar.

Non vou comentar nada sobre actuacións, grupos, orquestras,… por a simple razón de que non asistín a ningún concerto pese a que tiña gañas a uns cantos, pero, onde manda padrón non manda mariñeiro.

Tódolos anos a primeira cousa que se me ven a cabeza cando penso en ir ao San Froilán é onde coño vou aparcar o puto coche. Este ano non tiven ese problema simplemente rendinme a evidencia e deixei o coche nun aparcadoiro de pago. 5 días a unha media de 6 euros día: 30 euros en aparcadoiro. Polo menos, libreime de merodear un oco durante unha hora polas rúas lucenses.

Apreciei, serán cousas miñas, un descenso no número de xente con respecto a outros anos, polo menos na rúa dos viños. Nesta ocasión, por exemplo, non era misión imposible entrar nos bares. Nalgúns aínda ofrecían un picho cando noutras ocasións era misión imposible.

Notei un aumento destacable de manteiros, anque tamén é certo visto o que ofrece un visto o que ofrecen todos. Pouca variedade e moita música e cine de usar e tirar. Despois os postos de artesanía, textil, bolsos, camisetas, … mais ou menos coma sempre. Aproveitei para facer uns pequenas compras.

Coma tódolos anos houbo que probar un viño de aragón; este ano, por certo, máis baratos. A sorpresa desagradable foi non local que se sitúa tódolos anos o lado dos novos xulgados; un de comidas. Por dous bocatas de lomo, unha cervexa sen alcohol e unha auga 14 eurazos. O máis fodido é que saín con fame ata que atopamos unha das novidades deste ano no San Froilan: o posto de kebats. Foi probalos un día e repetir: marabillosos. E iso que eu non son gran afeccionade a carne.

Respecto as atraccións varias: certa decepción. Os simuladores bastante aburridos, a v todo unha veterana, o ratón vacilón non e que sexa moi emocionante; está ben para ter a foto de recordo. O que máis me gusta: un clásico, o saltamontes. Parece unha mariconada pero é moi entretido.

Este ano deronseme ben as tómbolas e chiringos de tiro. Unha moto que lle saquei a meus cuñados dun so tiro, eles levaban gastado máis de 50 euros mentres eu subía no saltamontes e cando fun a cabo deles deixaronme tirar os últimos 3 balíns: so precisei un Nun de tirar unhas latas metálicas con tres pelotas saquei unha escultura, nun de apuntar cunha escopeta a cinco brancos saquei un, … un, … unha especie de gardacousas de madeira do que xa se apropiou meu sogro. Nas tómbolas, unhas cantas mariconadillas máis, un xogo de vasos e xarra, unha tostadora e outras dúas caralladas que agora mesmo non me lembro.

Tamén mercamos un par de debuxos a un destes artistas do esprai, moi fermosos, mentres meu cuñado negociaba co artista para que lle fixera un mural na súa casa. O final non houbo acordo económico.

Non estivo mal de todo este San Froilán…

P.D: Si, si, eu tamén fun comer o polbo un día.

Tags: San Froilán, festa, kebats, viño, polbo, tómbolas

Para os que somos aficionados ó deporte o rugby conxuga unha beleza e dinamismo que moi poucos deportes teñen. Sen ser o meu deporte favorito (basket) confeso que o rugby se sitúa entre os tres que máis me gustan (basket, rugby, balonbolea). Cando un vello amigo dos tempos do Instituto de Meira me comentou que estaba nun equipo de rugby pouco tardei en pedirlle que me fixera socio.

O caso é que ese equipo é o Maseda Rugby Club de Muimenta e polo que me comentou recentemente ese amigo empezan a tempada o día 21 de outubro. Haberá que estar alí para animar e pasar unha tarde de sábado, se as circunstancias o permiten, entretida.

Animado por certos comentarios decidín prescindir da televisión a partires de agora. Durante moito tempo fun un adicto a caixa parva e inda hoxe tendo a perder máis tempo do debido diante dela.

So me vou permitir o vicio de ver as partidos da liga ACB de baloncesto e tal vez algún filme ou documental de forma puntual.

Xa comentarei se teño mono ou non.

Tags: televisión, adicción, mono

Non é mal título para unha serie de televisión

Fun a unha oposición a unha lonxana cidade galega gobernada con puños e flores onde xogaba un gran equipo de fútbol. Pasei calor, esperei durante horas, fixen o que puiden. Non se dignaron en contestar as reclamacións. Dixen: outra vez será.

Fun a unha oposición a unha vila pequena no medio da terra para ser laboral. Pasei frío, esperei durante minutos, fixen o que puiden e aguantei a cheirume da bula das vacas. Aprobei. Era un exame doado, pena que os únicos puntos que teño eu son de sutura. Quedei sen traballo. Dixen: outra vez será.

Fun a unha oposición, meses despois, a unha vila pequena que xa coñecía para ser funcionario. Pasei frío, esperei demasiado, fixen o que puiden pero eu non era de Boqueixón nin tiña o carné que o vello dinosauro me pedía para entrar. Dixen: outra vez será.

Tentei ir a unha oposición nunha Deputación na que se come polbo e se vai o xulgado pero non puiden ir por que so avisan a quen debe de ir. Dixen: que vos dean Deputación hasta que estoupedes con ela.

Fun a unha oposición a unha universidade prestixiosa ou iso din. Non pasei frío, esperei coma un cabrón. Descubrín que as regras sometes son para os parvos. Foi tan fácil, que sei que fun a nadar para afogar na beira da praia atragantado a puntos. Dixen: Isto está montado así.

Fun a unha oposición a unha vila pequena no medio da terra. Xa non había dinosauro nin precisaba estar empadroado nun Concello especial nin levar un carné. Non fun capaz de completar o camiño e quedei na metade. Dixen: A culpa foi miña.

“Allá vamos, otra vez” de Oren Ginzburg brinda un acercamento radicalmente novo a cuestión do “desenrolo” e o seu impacto sobre os pobos indíxenas, utilizando fermosas ilustracións e un humor mordaz para transmitir a súa mensaxe. Nos 2 minutos que se tarda en lelo, apórtanos unha poderosa, complexa e revolucionaria visión do que soe entenderse por “desenrolo”.

Eu recibín estes días o libro. Ti podes encontrar a versión online en www.survival.es/allavamos

Aquí transcribo a opinión de certos “civilizados” sobre os pobos indíxenas:

¿Cómo podemos seguir teniendo criaturas de la edad de piedra en la era de los ordenadores? Si los bosquimanos quieren sobrevivir, deben cambiar o, de lo contrario, se extinguirán igual que el Dodo.

Actual presidente de Botsuana, 1996

Cuando se le preguntó a un tendero si los indígenas vivían cerca de la ciudad, respondió: “Los Jarawa no viven aquí, sólo viven los humanos.”

Periódico estadounidense, 2004

Mientras sigan siendo cazadores que viven en un estado bárbaro y se nieguen a convertirse en trabajadores útiles, se enfrentarán a la exterminación.

Misionero de Paraguay, 1914

La cultura tribal … debería estar en un museo y no en la vida real. Sufran la perdida emocional que sufran, tendrán una vida mejor.

Ministro da India, 1985

Estamos intentando empujar a esta gente primitiva hacia la civilización. Pero incluso los intentos de vestirlos han chocado con las mayores dificultades, queremos detener su existencia errante, queremos que se asienten permanentemente, practiquen la agricultura y la ganadería y acudan a la iglesia. Pero esto lleva tiempo, y la gente primitiva sospecha.

Almirante Indonesio, 1978

Los bosquimanos (…) fueron uno de los primeros descendientes de la humanidad. Por eso, no es de extrañar que su comportamiento se asemejara al de los animales.

Periodista español, 2006

No es que yo sea racista, es que los aborígenes no son realmente personas.

Comentario dun xoven australiano, anos 80

Es necesario terminar con los indígenas para el año 2000.

Político brasileño, 1994

Los bosquimanos (…) son probablemente la escala más baja de la creación … Curiosos especímenes de una humanidad grosera e incivilizada.

Diario británico, 1847

Si los cazadores del ártico han aprendido a beber y cometer crímenes es culpa suya… No debemos prestar ayuda a los que nos hacen regresar a la edad de las tinieblas.

Carta a un diario británico, 1995

Nota: As citas están sacadas do boletín de Survival

Yo digo, ¿Qué tipo de desarrollo es cuando la gente vive vidas más cortas que antes? Son contagiados del virus del SIDA. Nuestros hijos son golpeados en la escuela y no quieren ir. Algunos terminan prostituyéndose. No se les permite cazar. (Nota persoal: entendase cazar non divertimento sádico practicado en occidente senón como forma de opter sustento alimenticio) Luchan porque se aburren y se emborrachan. Están comenzando a suicidarse. Nunca vimos esto antes. ¿Es esto “desarrollo”?

Roy Sesana, bosquimano gana, Botsuana. Esta cita está sacada do libro “Allá vamos, otra vez”