Monthly Archive for May, 2008

Steve Wozniak e como IE cambiou o destino de Apple

Un dos libros que ando a ler cando teño algún minuto libre é a biografía de Steve Wozniak “Iwoz”. Realmente divertida e amena.

No último capítulo do libro, “Rules to live By”, a parte de dar uns consellos en plan autoaxuda moi interesantes hai unha historia que por ser descoñecida para min me resultou extraordinariamente cautivadora. Supoño que os maqueiros de vello a coñecerán.

A historia é de como o navegador IExplorer cambiou para sempre o destino de Apple e non precisamente polas súas boas prestacións. Calquer usuario de Windows que usara como navegador este enxendro sabe que non é precisamente unha goleta ou un bergantín surcando a rede, máis ben aseméllase a unha chalupa a deriva. Non fai falta lembar os vellos tempos dos dialers e outros timos para rememorar aterradoras experiencias con IE.

A mediados dos 90 Apple tiña como sistema operativo o Mac OS 7 que parece ser -según se conta no libro- que petaba máis ca unha escopeta de feira. Vamos, algo así coma o aterrador Windows 98 ou o Milenium. En Apple estában bastante preocupadillos, máis que nada pola posible perdida de clientes (pasta) e estaban considerando a idea de crear un novo sistema operativo.

Wozniak, que xa non estaba vinculado a Apple, pensaba que Mac OS 7 era un bo sistema operativo e que en vez de sacar un novo SO era mellor facerlle uns remendos ao Mac OS 7. Como el di; era un sistema invulnerable a hackers e virus.

Wozniak, por casualidade, descubriu porque o Mac OS 7 petada tanto gracias ao seu fillo Jesse. Cómo? Jesse descargou un navegador chamado iCab para usalo en sustitución do Internet Explorer. Como o seu fillo o empezou a usar, Woz tamén decidiu probalo. Efectivamente, foi cambiar de navegador e deixar de dar problemas o sistema operativo.

Woz tamén comprobou que entre os seus coñecidos que non tiñan problemas co sistema operativo ninguén usaba IE; usaban Netscape.

Wozniak púxose en contacto de tódalas maneiras posibles con Apple para comentarlles o seu descubrimento pero non o tomaron en serio nin lle fixeron o máis mínimo caso (igual que nas empresas españolas cando avisas dalgún fallo).

Pasado un tempo Wozniak recibe unha chamada de Gil Amelio (CEO de Apple) para comentarlle que ían mercar un novo sistema operativo a unha compañía chamada NeXT. Quén era o mandamais de NeXT? Steve Jobs!! Ese novo sistema operativo costaría 400 millóns de dólares e significaría o retorno triunfal de Steve Jobs a compañía da que tivera que saír pola porta de atrás en 1985.

Supoño que botando a vista atrás, MS preferiría terse molestado en sacar un producto algo máis digno con tal de evitar o renacemento dunha compañia que por aqueles anos parecía condenada a desaparecer e que co retorno de Jobs experimentou un segundo renacemento que continua hoxe grazas a productos como o iMac, o iPod, o macbook e o iPhone.

17 de maio

Día de internet; nada que celebrar no rural.

Día das letras galegas; nada que celebrar nas cidades.

Ollo con “Ediciones Rueda”

“O ser humano é o único animal que tropeza dúas veces na mesma pedra.”

Unha das cousas que máis detesto é o marketing telefónico sobre todo cando non saben aceptar un non por resposta e están veña que veña hasta que un perde a paciencia e lles termina mentando a algún familiar. Outra cousa que me produce arcadas son os comerciais porta a porta que veñen a vender dende seguros a baterías de cociña pasando por toda unha amplia variedade de cacharros de dúbidosa utilidade e calidade discutible.

Centrándome en “Ediciones Rueda”, da que buscando por Google se pode atopar unha ampla e variada colección de anécdotas, teño que dicir que eu piquei nunha ocasión e merqueilles unha enciclopedia, concretamente “Nuestro Patrimonio Cultural”. Aconteceu haberá uns catro anos e foi máis ou menos así.

O principio; “Ediciones Rueda” regalame uns libros pola patilla

Un día, tempo atrás, recibo unha chamada dunha señorita moi amable que me di que me vai regalar uns libros como promoción e forma de publicitarse de “Ediciones Rueda”. O guión da chamada está moi ben preparado para que non poñas pegas e dinche que non hai que mercar nada e tal. Que todo forma parte dunha promoción para darse a coñecer entre o público. Pico coma un salmón.

Un par de días despois un amable repartidor tráeme tres libros con obras de Benito Pérez Galdós. Para a miña sorpresa non me intentan vender nada. Flipo!

Segunda parte; enquisa e cachondeo

Uns meses despois recibo outra chamada de “Ediciones Rueda”. A mesma señorita, moi amable tamén, preguntame se me gustaron os libros. O resto da conversa teñoa bastante esquecida pero creo que fala de respostar a unhas preguntas a un encuestador que se vai pasar pola miña casa ou algo así.

Un par de días despois aparece na miña porta un encuestador de “Ediciones Rueda” (mentira!!, era un puto comercial disfrazado de encuestador). Que me fai unhas preguntas sobre gustos literarios e que cando me dou de conta xa me empapelou a merda da colección de “Nuestro Patrimonio Cultural” e uns estupendos regalos a maiores. Realmente poñencho tan bonito que enciclopedia e regalos parecen una ganga. O problema e que os regalos que a priori parecen caralludos son en realidade de moi mala calidade e según o que se comenta pola rede probablemente falsificacións nalgúns casos (os famosos colchóns viscoelásticos Bayer). A enciclopedia se ben o continente parece bonito o contido é bastante pobre e en ningún caso vale o que se paga por ela, nin a cuarta parte.

O día que me venderon esa condenada enciclopedia estiben moi cobreado conmigo mesmo por ser tan pardillo como para deixarme levar por un comercial agresivo e facerme firmar unha compra de algo que realmente non necesitaba. Pero o mellor deste cachondeo estaba aínda por chegar…

Terceira parte: Entrega e sorpresa final

Un días máis tarde apareceron os repartidores de “Ediciones Rueda” para entregarme a enciclopedia e os estupendos regalos (Unha barbacoa eléctrica que nunca funcionou e unha cubertería, mellor dito, media cubertería). En realidade os repartidores non eran repatidores senón comerciales disfrazados que nada maís entregada a mercancía intentaron venderme de tódalas maneiras outra enciclopedia de parques naturais para así poder darme a outra metade da cubertería ?¿?¿?.

Realmente foi unha situación moi desagradable, xa que estes suxeitos non aceptan un non fácilmente e utilizan tácticas de presión hasta o punto de poñerse bastante bordes.

Creo que é común que digan que se non lles mercas a outra enciclopedia eles perden cartos polo transporte. Que son pobres traballadores e outras andrómenas. Polo menos conmigo firexon así.

Ese día fixenme unha promesa; non mercar nunca máis nada que me ofrecerán por teléfono ou porta a porta.

Catro anos despois: “Ediciones Rueda” 2008: O retorno

O xoves pola tarde recibín unha chamada que me trouxo malos recordos. Efectivamente, tratabase dunha señorita de “Ediciones Rueda” que me dicia que me mandaba un libro de regalo pola confianza depositada en “Ediciones Rueda” tempo atrás ao mercarlles a enciclopedia de marras.

So lle tiña que adicar minutos a persoa que ma trouxera para cumprimentar unha enquisa. Evidentemente nunca che dín que a intención única e meterse na túa casa para venderche algo.

O sábado uns suxeitos apareceron diante da miña porta. Dúas persoas novas, cunha vestimenta que tufaba a comercial a dóus quilómetros. Inviteinos a pasar.

Por suposto traían o libro de regalo para darme, “Un menú para cada día”, e procederon conforme ao guión. Todo o que dicen está moi estudiado e ciñese a un guión que debe ser estandar xa que buscando por Google todos os afectados contran as mesmas cousas sobre as parrafadas que usan e como proceden.

No meu caso había un dos comerciais que era o que falaba e outro que se limitaba a observar, probablemente un comercial en formación. Por suposto o primeiro que negan é que sexan comerciais: son do departamento de administración !?¿! e baixan do ceo dos administrativos para traerche un libro a ti, pobre desgraciado. Si claro!!!

Unha vez entregado o libro, o comercial falador empezou coa enquisa. Preguntas que serven de tapadeira para os verdadeiros propositos. O que si realmente me sorprendeu e o estudado que traen o tema. O pavo sabía o meu número de teléfono de memoria!

A parte interesante da enquisa é cando che piden que escollas entre o seu catálogo de regalos aqueles que cres que lle gustarán máis aos seus clientes (un colchón, un sillón de masaxe, un tele, un cámara, un reloxio Festina, e outras cacharradas). Mentres vas respostando, o comercial comentache que eles prefiren regalar cousas destas aos seus clientes en vez de facer publicidade convencional. Non sei se o comercial sabía que “Ediciones Rueda” utiliza a María José Suárez como imaxe da empresa. Non creo que a rapaza o faga gratis.

Finalmente pasanche unhas cantas enciclopedias para que lles digas cal cres que lle gustará máis aos seus futuros clientes. O tema é que a persoa que resposta a enquisa non sabe é que esta sendo enganado dende o momento que responde a primeira pregunta. Realmente cada resposta que da de boa vontade a eses “señores” é en realidade un producto que pasa ao seu carriño da compra.

Unha vez rematada a enquisa en sin deixarte tempo a decir nada o comercial empeza a rellenar unha orde de pedido (evidentemente non che dí que é unha orde de pedido) coas cousas que fuche seleccionando durante a “enquisa”, pero “ojo al parche”, dicindoche que como agradecemento por resportar a enquisa regalanche todos os productos que seleccionaches nas respostas da “enquisa” (enciclopedia que máis che gustou, a tele, o cámara, …). Guau, que sorte!! Ou non?

O truco

A cousa é que de todos eses fantásticos regalos que che dan só tes que pagar o coste de producción da enciclopedia que elixiche na enquisa. Para iso mostranche o suposto coste real da enciclopedia; varios miles de euros. O problema é que a enciclopedia para o merda que é costa unha pasta producila ;-) e o mellor de todo: o coste de producción da enciclopedia varía en función dos regalos elixidos (iso sabelo cando falas con outros clientes (víctimas?) destes espabilados). Acojonante!

O final

Cando caeu o telón e descubriron tódalas cartas foi cando lles dixen que pararan, que non quería nada (o cabrito do comercial xa tiña medio albarán cuberto sen preguntarme nada). Creo que fun bastante correcto e non lles dixen o que opinaba deles senón que simplemente me limitei a rexeitar unha e outra vez a súa “tentadora” oferta durante bastantes minutos. Cando o comercial que levou toda operación viu que non ía sacar nada puxose un pouco borde rompendo o albarán diante de min dicindo que oportunidades coma esas só pasan unha vez (afortunadamente) e que había moita máis xente esperando por elas.

Outras referencias sobre “Ediciones Rueda”

En Halón Disparado
En Buscolu
En Anti Aupper
En CIAO
En El Otro Lado
En Foroswebgratis
En CIAO outra vez
Unha divertida co Teleoperador
En Lne
En Foro Colchón
En Neuronal
En Answers

Lugo século XXI

“Aprenderemos a interpretrar nuestros sueños, encaminándolos a nuestro crecimiento personal y como proyección de nosotros mismos, de nuestros problemas, de nuestros deseos y de nuestras alegrías. Asimismo, conoceremos qué materiales nos ofrecen los tres reinos de la Naturaleza para la la elaboración de nuestros hechizos de amor”, se explica en la web del área municipal, dirigida por la socialista Carmen Basadre. El Ayuntamiento de Lugo está gobernado por el PSOE, partido que da la impresión de que ha dejado de creer en Dios para creer en todo lo demás, por lo menos en su franquicia gallega.

[dende El Ayuntamiento de Lugo paga a una vidente para que dé un curso de elaboración de filtros de amor » magonia » Blogs El Correo Digital]

En fin, para que despois nos riamos das burradas dos ianquis (teorías de deseño intelixente e outras merdas). Bruxería!, bruxería!, que diría Barrancas.

Que gusto da que os políticos tiren os nosos impostos en fomentar fraudes ou metelos no peto en vez de gastalos en estradas, asistencia social ou infraestructuras varias. Total, como vamos sobrados nestes temas.

Máis Dostoyevski e menos empanada

crimen-y-castigo.jpg

Festa da empada mental.

Festa do lisco cachondo.

Festa da troita erótica.

Festa do caldo caldoso.

Festa do touciño marelo.

Festa do berberecho deportista.

Festa do percebe de rio.

Festa do lacón de cuñado.

Festa da filloa cadrada.

Festa da tripa de sapo.

Festa da polbo bailarín.

Festa da…∞

Resultado:

Galicia es, junto a Murcia y Canarias, la comunidad autónoma que registra más casos de obesidad

[From Galicia, entre las regiones con más obesos - inicio . es]

Galicia es la comunidad con más hombres obesos:

[From Galicia es la comunidad con más hombres obesos: el 19% lo son - 20minutos.es]

Festa do libro… do qué?
Feira do libro… locualo?¿? digamelón?¿?
Resultado:

Galicia ocupa el penúltimo lugar en índice de lectura de las autonomías

[From Galicia ocupa el penúltimo lugar en índice de lectura de las autonomías · ELPAÍS.com]

As festas gastronómicas están moi ben e tal e tal pero… [autocensurado]