Máis fácil imposÃbel,
1
1 | sudo pacman -Sy ruby rubygems |
e 2
1 | sudo gem install rails |
Probamos que funciona:
1 | rails licorcafe |
Arch mola!
Cousas sobre Bretoña, Linux, MTB, A Pastoriza,…
Máis fácil imposÃbel,
1
1 | sudo pacman -Sy ruby rubygems |
e 2
1 | sudo gem install rails |
Probamos que funciona:
1 | rails licorcafe |
Arch mola!

Subindo un directorio con ncftpput. Notese a vertixinosa velocidade subida que teño gracias ao ADSL de Timofonica
Mediante ncftpput podemos subir comodamente arquivos ao noso servidor vÃa ftp. A sintase é simple. Sempre temos o man para refrescar a memoria ou para consultar opcións. Un exemplo de como subir un directorio é o segunte que estou usando agora para subir un plugin ao WordPress:
1 | ncftpput -R -u usuario ftp.host-remoto.com /public_html/directorio/wp-content/plugins /home/seve/Descargas/plugin-folder |
-R é para o modo recursivo. Neste caso subimos un directorio.
-u é para indicar o usuario. Despois poñemos o nome de usuario.
Despois ven a dirección do host remoto, a dirección do directorio remoto ao que vamos a subir o contido e finalmente a ruta ao directorio que pretendemos subir no noso pc.
Para todos os fans de Arch Linux acaba de ser lanzada a Arch Linux Magazine. O número de agosto está dispoñible a para a descarga.

Heinz Guderian (centro) durante a ceremonia de entrega da cidade polaca de Brest-Litowsk aos rusos (22-9-1939)
Trala reunión de Casablanca en 1943 entre Roosevelt e Churchill na que se deixou claro que a única saÃda para Alemaña era unha capitulación sen condicións, en moitos sectores da sociedade alemá incluso nos manifestamente antinazis quedou bastante claro que os aliados non estaban a combater só contra o nazismo senón tamén para eliminar para sempre uns molestos e tenaces competidores económicos e sobre todo tecnolóxicos.
Xa antes de rematada a guerra, o 14 de decembro de 1944, Churchill prometera aos polacos a Prusia Oriental salvo a fermosa Knönisberg -patria chica de Kant-, que serÃa para os rusos, e a liberdade de estenderse cara o oeste sobre as terras xermanas. Churchill declara publicamente:
“Terá lugar a expulsión total dos alemáns das comarcas do norte e do oeste que debe recibir Polonia. Desexase que os pobos non se misturen”
En anos posteriores Churchill arrepentiuse de ter obrado desta maneira.
Neste contexto aparece en escena Paco. O 21 de xaneiro de 1943, en plena guerra pero xa coa derrota alemá moi presente, o xeneral Franco manda una carta ao embaixador británico en Madrid; Samuel Hoare:
“Se o curso da guerra non cambia decididamente, os exércitos rusos penetrarán profundamente en Alemaña. Non serÃa en extremo perigoso para Europa e Inglaterra que se produciran estes acontecementos? Unha Alemaña comunista entregarÃa a Rusia os seus secretos militares e a súa industria de guerra. Os técnicos e especialistas alemáns serÃan trasladados a Rusia para construÃr un imperio xigantesco dende o Atlántico ao Océano PacÃfico.
Eu me pregunto. Hai no centro de Europa, no desorden de razas e nacións desunidas, empobrecidas e desangradas pola guerra, un poder que poida por freo as aspiracións de Stalin? Non, non hai ningún. Podemos estar seguros de que todos estes paÃses, máis pronto ou máis tarde, caeran baixo o dominio do comunismo. En consecuencia, consideramos a situación como extraordinariamente seria e solicitamos a atención do pobo inglés para que considere coidadosamente a situación. Se Rusia fora autorizada para ocupar Alemaña, ninguén estará en condicións para por freo a unha máis ampla penetración dos Soviets.
Se Alemaña non conseguira sosterse, terÃamos que creala. Move a risa crer que o seu posto pode ser ocupado por unha federación de letóns, polacos, checos e rumanos. Semellante liga de estados caerÃa rapidamente baixo a potencia rusa.”
Sobre a resposta de Sir Samuel Hoare a Franco extraio un par de liñas:
“Rusia non ocupará, na loita trala vitoria, ningunha posición directora”
“Atrévome a profetizar que os ingleses serán a máxima potencia militar no continente. A influencia británica será entón tan forte como nos dÃas da caÃda de Napoleón. Apoiados na nosa forza militar, deixará as súas pegadas o noso influxo na totalidade de Europa,…”
Fontes:
Lembrazas dun soldado (Heinz Guderian), pax 315-319
Cartas de Europa (Barón von Stauffenberg) 1950
Foto:
http://es.wikipedia.org/wiki/Archivo:Armia_Czerwona,Wehrmacht_23.09.1939_wsp%C3%B3lna_parada.jpg Dispoñible tamén no libro “Lembranzas dun soldado” Editorial Altaya.
O estrés da preparación, o traballo duro dos dÃas previos, a intensidade da noite celta, os bos momentos de compañeirismo, as expedicións a terras alleas despois das xornadas de traballo quedan atrás: rematou o Lugnasad.
Onte (sabado
todo estaba calmo, entre a choiva unhas figuras paseniñamente se afanaban en recoller dilixentemente os candÃs, os fachos, os estandartes e todo o que lle da ese carácter especial a festa celta de Bretoña, feita con moito esforzo, ilusión e poucos medios. A decimoterceira xa pasou.
Foi unha edición esta da festa celta con moitas novidades, puido ser mellor; seguramente. Puidémoslle por máis ilusión: imposÃbel. Faltan cartos, sobran ilusión e gañas.
O dÃa non prometÃa moitas alegrÃas. O medo a que a amiga choiva nos arruÃna a noite esta presente na mente de todos/as pero voltounos a respectar e van xa… Un convidado inesperado foi o vento incesante e o frÃo norteiro. O vento xogounos algunha mala pasada cos fachos. Tanto traballo para despois sernos imposible telos prendidos todos. Polos menos os que estaban en sitios máis abrigadiños resistiron ao deus Eolo.
Un novo druÃda para oficiar as vodas celtas e para facer o conxuro da queimada. Unha nova forma de facer. Un novo estilo. Guerreiros fortes que lle prantaron cara ao frÃo viquingo con finas roupas. Unha nova pedra para o rito das vodas para substituÃr a que durante máis dunha década foi a protagonista que finalmente sucumbiu ante un inimigo chamado Klaus.
Outra novidade: Unha proxección de fotos antigas da vila de Bretoña e das súas xentes para todos os que se quedaron na parte alta da carballeira mentres se oficiaban as vodas celtas. Se se volve a facer temos que mellorar varios aspectos: máis fotos e un pc cun sistema operativo libre (Arch Linux se me dan a opción).
Non faltou a música mentres as gorxas disfrutaban do rico licor Maeloc, das queimadas e do hidromel. Empezaron os amigos de “Gandalf” dando mostras do seu bo facer ata as 12 da noite. Despois das vodas tomaron o relevo “Os Tres Trebóns” que coa súa intensidade puxeron a carballeira patas arriba. Sobrou a demostración de sombras chinesas do amigo Xan. O remate musical chegou cos ástures “Taranus” que o fixeron moi ben pese a que algún dos seus membros viña de facer un turno dobre no seu traballo habitual.
Como é costume a xente non marcha cando remata a música senón que segue a festa ao seu xeito asando liscos nas fogueiras, charlando animosamente, bailando con sons imaxinarios e bebendo licores selectos ata ben chagada a madrugada. Neste caso punto é final foi posto canto xa preto do amencer o xerador decidiu que xa rematara a súa xornada laboral. E o Lugnasad 2009 rematou.
Ata o ano se Lug asà o decide.
Últimos Comentarios