Monthly Archive for August, 2009

Como instalar Ruby on Rails en Arch Linux

Máis fácil imposíbel,
1

1
sudo pacman -Sy ruby rubygems

e 2

1
sudo gem install rails

Probamos que funciona:

1
rails licorcafe

Arch mola!

Subir arquivos con ncftpput

<i>Subindo un directorio con ncftpput. Notese a vertixinosa velocidade subida que teño gracias ao ADSL de Timofonica</i>

Subindo un directorio con ncftpput. Notese a vertixinosa velocidade subida que teño gracias ao ADSL de Timofonica

Ncftp é un cliente ftp para terminal moi sinxelo de utilizar. Unha vez se lle pilla o tranquillo é fácil sentirse máis cómodo con este tipo de programas que con outros con GUI.

Mediante ncftpput podemos subir comodamente arquivos ao noso servidor vía ftp. A sintase é simple. Sempre temos o man para refrescar a memoria ou para consultar opcións. Un exemplo de como subir un directorio é o segunte que estou usando agora para subir un plugin ao WordPress:

1
ncftpput -R -u usuario ftp.host-remoto.com /public_html/directorio/wp-content/plugins /home/seve/Descargas/plugin-folder

-R é para o modo recursivo. Neste caso subimos un directorio.
-u é para indicar o usuario. Despois poñemos o nome de usuario.
Despois ven a dirección do host remoto, a dirección do directorio remoto ao que vamos a subir o contido e finalmente a ruta ao directorio que pretendemos subir no noso pc.

Revista Arch Linux

Para todos os fans de Arch Linux acaba de ser lanzada a Arch Linux Magazine. O número de agosto está dispoñible a para a descarga.

A carta de Franco a Sir Samuel Hoare

<i>Heinz Guderian (centro) durante a ceremonia de entrega da cidade polaca de Brest-Litowsk aos rusos (22-9-1939)</i>

Heinz Guderian (centro) durante a ceremonia de entrega da cidade polaca de Brest-Litowsk aos rusos (22-9-1939)

Trala reunión de Casablanca en 1943 entre Roosevelt e Churchill na que se deixou claro que a única saída para Alemaña era unha capitulación sen condicións, en moitos sectores da sociedade alemá incluso nos manifestamente antinazis quedou bastante claro que os aliados non estaban a combater só contra o nazismo senón tamén para eliminar para sempre uns molestos e tenaces competidores económicos e sobre todo tecnolóxicos.

Xa antes de rematada a guerra, o 14 de decembro de 1944, Churchill prometera aos polacos a Prusia Oriental salvo a fermosa Knönisberg -patria chica de Kant-, que sería para os rusos, e a liberdade de estenderse cara o oeste sobre as terras xermanas. Churchill declara publicamente:

“Terá lugar a expulsión total dos alemáns das comarcas do norte e do oeste que debe recibir Polonia. Desexase que os pobos non se misturen”

En anos posteriores Churchill arrepentiuse de ter obrado desta maneira.

Neste contexto aparece en escena Paco. O 21 de xaneiro de 1943, en plena guerra pero xa coa derrota alemá moi presente, o xeneral Franco manda una carta ao embaixador británico en Madrid; Samuel Hoare:

“Se o curso da guerra non cambia decididamente, os exércitos rusos penetrarán profundamente en Alemaña. Non sería en extremo perigoso para Europa e Inglaterra que se produciran estes acontecementos? Unha Alemaña comunista entregaría a Rusia os seus secretos militares e a súa industria de guerra. Os técnicos e especialistas alemáns serían trasladados a Rusia para construír un imperio xigantesco dende o Atlántico ao Océano Pacífico.

Eu me pregunto. Hai no centro de Europa, no desorden de razas e nacións desunidas, empobrecidas e desangradas pola guerra, un poder que poida por freo as aspiracións de Stalin? Non, non hai ningún. Podemos estar seguros de que todos estes países, máis pronto ou máis tarde, caeran baixo o dominio do comunismo. En consecuencia, consideramos a situación como extraordinariamente seria e solicitamos a atención do pobo inglés para que considere coidadosamente a situación. Se Rusia fora autorizada para ocupar Alemaña, ninguén estará en condicións para por freo a unha máis ampla penetración dos Soviets.

Se Alemaña non conseguira sosterse, teríamos que creala. Move a risa crer que o seu posto pode ser ocupado por unha federación de letóns, polacos, checos e rumanos. Semellante liga de estados caería rapidamente baixo a potencia rusa.”

Sobre a resposta de Sir Samuel Hoare a Franco extraio un par de liñas:

“Rusia non ocupará, na loita trala vitoria, ningunha posición directora”

“Atrévome a profetizar que os ingleses serán a máxima potencia militar no continente. A influencia británica será entón tan forte como nos días da caída de Napoleón. Apoiados na nosa forza militar, deixará as súas pegadas o noso influxo na totalidade de Europa,…”

Fontes:
Lembrazas dun soldado (Heinz Guderian), pax 315-319
Cartas de Europa (Barón von Stauffenberg) 1950
Foto:
http://es.wikipedia.org/wiki/Archivo:Armia_Czerwona,Wehrmacht_23.09.1939_wsp%C3%B3lna_parada.jpg Dispoñible tamén no libro “Lembranzas dun soldado” Editorial Altaya.

Crónica do Lugnasad 2009 de Bretoña

<i>Conxuro da queimada</i>

Conxuro da queimada

Xa rematou o Lugnasad. Carballeira, ritos, vodas celtas, vento,… moito vento, frío,… moito frío e Maeloc. Volta a tranquilidade ao Coto da Auruxeira. Despois da festa, da xente, da música,… chega o silencio, a calma. As árbores fanse donas por outro ano máis do noso pequeno coto. As pallozas fican baldeiras.

O estrés da preparación, o traballo duro dos días previos, a intensidade da noite celta, os bos momentos de compañeirismo, as expedicións a terras alleas despois das xornadas de traballo quedan atrás: rematou o Lugnasad.

Onte (sabado 8) todo estaba calmo, entre a choiva unhas figuras paseniñamente se afanaban en recoller dilixentemente os candís, os fachos, os estandartes e todo o que lle da ese carácter especial a festa celta de Bretoña, feita con moito esforzo, ilusión e poucos medios. A decimoterceira xa pasou.

Foi unha edición esta da festa celta con moitas novidades, puido ser mellor; seguramente. Puidémoslle por máis ilusión: imposíbel. Faltan cartos, sobran ilusión e gañas.

O día non prometía moitas alegrías. O medo a que a amiga choiva nos arruína a noite esta presente na mente de todos/as pero voltounos a respectar e van xa… Un convidado inesperado foi o vento incesante e o frío norteiro. O vento xogounos algunha mala pasada cos fachos. Tanto traballo para despois sernos imposible telos prendidos todos. Polos menos os que estaban en sitios máis abrigadiños resistiron ao deus Eolo.

Un novo druída para oficiar as vodas celtas e para facer o conxuro da queimada. Unha nova forma de facer. Un novo estilo. Guerreiros fortes que lle prantaron cara ao frío viquingo con finas roupas. Unha nova pedra para o rito das vodas para substituír a que durante máis dunha década foi a protagonista que finalmente sucumbiu ante un inimigo chamado Klaus.

Outra novidade: Unha proxección de fotos antigas da vila de Bretoña e das súas xentes para todos os que se quedaron na parte alta da carballeira mentres se oficiaban as vodas celtas. Se se volve a facer temos que mellorar varios aspectos: máis fotos e un pc cun sistema operativo libre (Arch Linux se me dan a opción).

Non faltou a música mentres as gorxas disfrutaban do rico licor Maeloc, das queimadas e do hidromel. Empezaron os amigos de “Gandalf” dando mostras do seu bo facer ata as 12 da noite. Despois das vodas tomaron o relevo “Os Tres Trebóns” que coa súa intensidade puxeron a carballeira patas arriba. Sobrou a demostración de sombras chinesas do amigo Xan. O remate musical chegou cos ástures “Taranus” que o fixeron moi ben pese a que algún dos seus membros viña de facer un turno dobre no seu traballo habitual.

Como é costume a xente non marcha cando remata a música senón que segue a festa ao seu xeito asando liscos nas fogueiras, charlando animosamente, bailando con sons imaxinarios e bebendo licores selectos ata ben chagada a madrugada. Neste caso punto é final foi posto canto xa preto do amencer o xerador decidiu que xa rematara a súa xornada laboral. E o Lugnasad 2009 rematou.

Ata o ano se Lug así o decide.