Asfixia

Polo escuro outeiro,
pola mariña arrasada,
polo río morto,
pola terra estragada.

O val das tebras estendese,
máis aló do horizonte,
devorando todo o que atopa,
matando a todo opositor.

Loitando sen mans,
perdendo a vida sen aire,
esvaecéronse as esperanzas.
Xa non queda nada!

A quietude da morte venceu,
a vida deu paso a nada,
xa é tempo de renacer
e converterse en po.

Sobre esta entrada

Agora estás a ler “Asfixia”, unha entrada en Seve

Publicada:
12.07.06 / 9am
Categoría:
Poesía
Tags: