O espiritu do Nadal

Un ano máis chega o Nadal. É como a declaración da renda, o Gran Irmán ou a gripe: periodicidade anual. Millóns de persoas votanse a rúa cheos de espiritu navideño dispostos a queimar a súa VISA en compras ridículas que rematan nos faiados das casas pasados uns días. Un «El Dorado» anual para tendas e centros comerciais. Mentres, noutras partes do mundo, millóns de persoas morren de fame ou malviven con menos dun euro ao día. Ese bonito balón de fútbol polo que pagamos 50 euros foi feito por un meniño paquistaní de 9 anos que cobra 50 euros ao mes traballando en xornadas de 15 horas diarias para a multinacional americana. Esa mesma que lle paga varias dúcias de millóns de dólares anuais a un fulano por darlle patadas a un balón feito por ese...

Ler máis

Curiosa fonte

Esta fonte está no barrio da Igrexa, en Bretoña. Durante os anos 80 parábamos case tódolos días nela a beber cando saíamos da escola e aínda non había transporte escolar e, tamén, cando domingo tras domingo íamos ao catecismo. Hoxe fica abandoada, sen uso e case seca. O interese desta fonte pódese ver nas fotos…

Ler máis

NBA Dirk

Seguindo as instruccións de Oscar Orixinal

Ler máis

O mellor de Bretoña

Unha das cousas coas que máis disfrutaba de cativo era subir o monte Carracedo e sentarme a mirar a paisaxe. A paisaxe cambiou bastante nestes últimos anos, menos castaños e máis calitros pero segue ser unha fermosa paisaxe. A parte de unha gran forma de facer exercicio, dende o curuto do monte Carracedo podemos mirar cara o outro lado e ver, por exemplo, Foz. Pero o mellor de todo é o silencio: non escoitar absolutamente nada salvo o ruido do aire. Technorati Tags: Bretoña

Ler máis

Acheganse as eleccións locais, notase no aire

Notase, notase, é coma se fora un segundo Nadal pero sen cabalgatas nin tipos gordos vestidos de vermello montados nun trineo. Neste caso os papás Noél levan traxe e garabata e venden a súa mercancía o mellor que poden ou saben. Certo, non están rúas cheas de luceciñas de cores nin árbores de Nadal pero o ambiente é similar: mercantilismo puro. O Carrefour non abre os domingos pero as casas dos candidatos si. É un bon momento para dicir "Qué hay de lo mio!". O fulano que durante catro anos nin sabía quen eras ven agora agarimoso a darche a man, con sorte tamén un caramelos e un chisqueiro "Non, non, se eu non fumo!". Os máis listos ou os menos escrupúlosos, que a estas aturas xa me costa distinguilos aproveitan para sacar unha...

Ler máis