Seve

Todo empezou por azar. Tódalas cousas importantes ocorren por azar. Non se sabe moi ben onde pero sempre se sospeitou que a orixe estaba en New York. Esa megalópole inhuman levou a culpa.

Durante os primeiros meses ninguén se decatou. A fin da humanidade viaxou en primeira clase nos mellores avións de British Airways, nos mellores trens, nos cruceiros de luxo. Pero tamén tomou a senda da marxinalidade e non lle fixo ascos a clase turista dos avións, a autobuses de terceira de países que case ninguén ubica no mapa ou a calquera outro medio de transporte usado por persoas e pulgas.

Cando os científicos empezaron a sospeitar que acontecía algo fora do normal xa era demasiado tarde. Media poboación mundial estaba contaminada. Puta goblalización.

Primeiro pensaron que era a picadura das pulgas a que transmitía a infección de persoa a persoa, pero despois, esas ratas de laboratorio decatáronse de que o virus corría libremente polo aire chegando a case tódalas partes do planeta. So afectaba os humanos. Unha broma macabra da natureza para desfacerse dun inquilino molesto. Ningún animal pereceu vítima da infección, salvo os que mataron os científicos nos seus experimento de laboratorio.

O virus residía paciente durante seis meses no corpo sen provocar síntomas, despois, en seis días acababa co seu hospede. Era unha agonía lenta e dolorosa. O corpo perdía toda a súa auga ata que sucumbía. A alerta saltou en todo o planeta. A ONU, organización de burócratas caracterizada por estar sempre de brazos cruzados mirando para outro lado foi fiel a súa natureza e nin soubo que facer e de sabelo as instrucións quedaron agachadas nalgún caixón perdido dalgunha oficina perdida dalgún funcionario anónimo.

No mes de agosto chegou a fin dos días para a humanidade, milleiros de cadáveres apareceron nas rúas dun día para outro. Producíronse as revoltas e accións de pillaxe habitual, pero nesta ocasión eran en tódolos países da terra dende Xapón a Cabo Verde.

O presidente americano vendo que todo estaba perdido aproveitou para arreglar unhas contas pendentes; lanzou os seus mísiles contra Corea do Norte e Irán. O presidente de Irán tivera a mesma idea que o seu homologo americano e minutos antes de desaparecer Irán da face da terra lanzou todo o que tiña e parte do que dicía que non tiña contra Israel para borralo do mapa. Israel ó percatarse do ataque e da incapacidade para neutralizalo optou por usar o seu arsenal nuclear contra tódolos estados árabes veciños. Os chineses visto a que se montara decidiron que tamén querían xogar e usaron as súas armas nucleares contra Taiwan esa illa rebelde a Pekín gobernada por pérfidos capitalistas e contra Estados Unidos.

En España o PP seguía acusando o PSOE de ser o responsable da introdución de pulgas infectadas en complicidade con ETA e organizacións xudeu-masónicas. Organizou varias manifestacións para pedir a dimisión do presidente socialista pero en cada manifestación había menos xente. Os servizos de limpeza da cidade estaban hasta os mesmísimos de ir detrás de cada manifestación recollendo os cadáveres dos infectados que lles daba por facer a graza de morrer durante a manifa. Cataluña e Euskadi proclamaron a súa independencia baixo o lema “Postos a morrer, mellor morremos sendo un estado”. En Galiza a cousa foi diferente, pese a que nos primeiros momentos morreron tódolos funcionarios do país, a administración non estaba máis relentizada do normal, é máis, moitos cidadáns notaron unha franca melloría. Os políticos morreron tamén todos antes de decidirse o non pola a independencia. Pasaron os seus últimos días a discutir se Galiza era un estado histórico ou un histórico estado. Os superviventes comprobaron durante os escasos días que lles quedaban de vida o ben que marchaba Galiza sen políticos nin funcionarios pese a estar as rúas e rías cheas de mortos, pese a pillaxe, pese a todo, estábase de puta coña: nin atracos, nin telegaita, nin mitins, nin colas no super, nin funcionarios almorzando cinco veces na mesma mañá.

O nove de setembro non quedaba ningunha persoa viva na península ibérica, os últimos morreran afogados intentando atravesalo o estreito para chegar a Marrocos onde había un curandeiro que afirmaba poder curar a praga. O curandeiro cortáronlle a cabeza por infiel.

No mes de outubro a humanidade desaparecera da face da terra salvo uns pequenos grupos illados en Groenlandia, na Amazonía e unhas tribos caníbales en Papua Nova Guinea. En Marrocos tamén había uns cantos superviventes.

Tres anos despois a humanidade desaparecera entre as brétemas da historia térreste.

Non é mal título para unha serie de televisión

Fun a unha oposición a unha lonxana cidade galega gobernada con puños e flores onde xogaba un gran equipo de fútbol. Pasei calor, esperei durante horas, fixen o que puiden. Non se dignaron en contestar as reclamacións. Dixen: outra vez será.

Fun a unha oposición a unha vila pequena no medio da terra para ser laboral. Pasei frío, esperei durante minutos, fixen o que puiden e aguantei a cheirume da bula das vacas. Aprobei. Era un exame doado, pena que os únicos puntos que teño eu son de sutura. Quedei sen traballo. Dixen: outra vez será.

Fun a unha oposición, meses despois, a unha vila pequena que xa coñecía para ser funcionario. Pasei frío, esperei demasiado, fixen o que puiden pero eu non era de Boqueixón nin tiña o carné que o vello dinosauro me pedía para entrar. Dixen: outra vez será.

Tentei ir a unha oposición nunha Deputación na que se come polbo e se vai o xulgado pero non puiden ir por que so avisan a quen debe de ir. Dixen: que vos dean Deputación hasta que estoupedes con ela.

Fun a unha oposición a unha universidade prestixiosa ou iso din. Non pasei frío, esperei coma un cabrón. Descubrín que as regras sometes son para os parvos. Foi tan fácil, que sei que fun a nadar para afogar na beira da praia atragantado a puntos. Dixen: Isto está montado así.

Fun a unha oposición a unha vila pequena no medio da terra. Xa non había dinosauro nin precisaba estar empadroado nun Concello especial nin levar un carné. Non fun capaz de completar o camiño e quedei na metade. Dixen: A culpa foi miña.

Foi moi divertido: iso é bo. Cando pensei que xa o vira todo non mundo das oposicións, ZAS! pasa algo que te deixa pampo. Son as cousas bonitas da vida: as sorpresas.

Resulta que este sábado aproveitando que era fin de semana, que o Miño anda baixo de caudal e que xa pagara as tasas fun dar unha voltiña por Santiago e de paso facer un exame dunhas oposicións de Auxiliar Técnico de Informática convocadas pola magna e insigne institución coñecida por propios e estraños coma USC.

Despois do pao que me levei co exame de psicotécnicos da Xunta, que me saíu mal a mais non poder estiven uns días un pouco baixo e pensei en pasar de ir facer o exame para a oposición de ATI da USC, máis que nada por non ter nin temario, nin ter estudado nada. O final decidinme a ir. So tiven o tempo suficiente para mirar algo do convenio colectivo do persoal laboral e os órganos de goberno da USC. Lástima que non puñeran nada nin deso, nin de constitución, nin de moitas outras cousas.

O caso e que despois do chamamento de rigor e dos nervos que iso conleva para un asocial agorafobico co ego do tamaño do Titanic, fómonos sentado neses cómodos pupitres dos que dispoñen os futuros lideres do país mentres están na súa etapa de formación ou adoutrinamento, como prefirades. Como coño esperan que alguén mais alto ca un gnomo se dea sentado nesas selas é algo que terían que investigar os de Milenio 3.

Nun principio a cousa tiña bastante boa pinta en canto a tema de organización, salvo tal vez polo amontoamento de xente e o pouco espazo que che da o ter unha persoa por un lado e outra por outro sobre todo cando un deles che esta a meter durante unha hora os seus folios nos morros. Catro exames distintos, quero dicir,  iguais pero cas preguntas cambiadas de sitio para dificultar a copia. O truco era localizar alguén na ringleira de abaixo que tivera o exame da mesma cor para poder calcarlle a plantilla. Eu como teño un ego desbocado xamais copiaría porque dubido da intelixencia dos demais. Durante o transcurso da proba descubriría que para copiar na USC non se hai que tomar tantas molestias.

Todo empezaba ben. O paisano que nos leu as instruccións tiña unha voz agradable,foi simpático e claro coas instruccións. Todos sabiamos dende un principio que o exame ía ser facilón para que pasarán tódolos traballadores da USC, as preguntas non restaban é so había tres respostas entre as que escoller. Eu nin ninguén fomos enganados nese aspecto.

Empezamos o exame. A primeira sorpresa foi que as preguntas están en papel reciclable. Ben pola USC. A segunda pregunta foron as preguntas en si. Se tivéramos que cualificar a dificultade do exame de cero a dez; sería de cero. Tendo en conta que o persoal da USC tivo cursos e un temario para preparar este exame, non creo que ninguén deles falle máis de dúas ou tres preguntas. Eu a estas alturas nin me molestei en corrixilo, pa que! Ben, pese a sorpresa das preguntas o exame desenrolábase con normalidade ata que TACHAM! empezou a soar un móbil. Nunca en tódalas oposicións as que teño ido ocorrera iso. Na Xunta para empezar non deixan entrar con móbiles e se te cachan con un votante fora. As instruccións dicían claramente que os móbiles tiñan que estar apagados. Non foi o único móbil que soou durante a realización do exame.  Con esto dos politonos: “musiquilla pa mis orejas”

30 minutos despois de empezar uns cantos xa remataramos de respostar o exame e de repasalo. Que facer coa a hora restante? Planificar o próximo paso para a conquista do mundo, pintar uns monigotes, repasar mentalmente a lista dos reis godos,.. En fin, cada un matou o tempo como puido.

O climax da película

Detrás de min copiouse, escoitei susurar un par de respostas. Lembro unha referente ó zócalo dun procesador. Tamén tiven a gran sorte de sentarme cerca do humorista oficial que deleitou ó público máis próximo coas súas graciosas ocorrencias ó estilo Arévalo.

Cando estaba pelexando denodamente contra Morfeo un dos coidadores animounos a velada cunhas desas frases que despois de oilas tes que comprobar os calzoncillos para saber se a diarrea é mental ou real: “Vin a varias persoas copiar, a próxima vez serán expulsados” Por qué non avisan nas bases que podes copiar hasta o primeiro aviso? A próxima vez levo a PDA con tódolos apuntes que teña e copio coma un cabrón hasta o primeiro aviso.

A partir de ai so lembro sombras difusas e unha luz o final dun túnel. Despois espertei, todo fora un sono producto do abuso das gominolas. Nunca estivera na USC, nunca fixera un exame de ATI. Ningún dos acontecemento que relato aconteceu, nin existen as personaxes que menciono. Nin sequera existo eu, … ben eu si que existo, seino polas facturas.

Todos levamos os nosos demos connosco, día e noite, espertos e durmidos. Nunca nos deixan. Con sorte soportámolos e conseguimos vivir con eles; senón acaban por destruínos ou o que é peor escravizándonos. O meus demos son diúrnos, tranme imaxes do futuro e do pasado. Móstranme cousas que non quero ver. Dígolles que marchen pero eles sempre están a espreitarme, agardando un momento de fraqueza para voltar a atacarme. Son eles os que definen a miña existencia, atemporais, etéreos, todopoderosos. Adoptan múltiples formas: autocompaixón, vergoña, fobia, odio, ira, vinganza e sobor de todo; medo. Medo é o xinete que sempre vía diante dos outros, é o máis forte; é o máis malvado. Moitas veces me levo enfrontado con el: nunca vencín. Puido con outros moito mellores ca min; eu son fácil de derrotar.

Medo alimentase de min, necesítame para sobrevivir; son a vez o seu escravo pero tamén o é de min. Sempre que pelexei con el saíu triunfante e eu máis débil. O que dixo “O que non te mata faite máis forte” era un imbécil a tempo completo. Cada vez que loito gañe ou perda a batalla estou perdendo a guerra. Son tantos contra unha mente única; Medo, Autocompaixón, Vergoña, Fobia, Odio, Ira, Vinganza. Que podo facer eu, triste mortal, contra os sete campións que derrotaron por milenios a humanidade enteira.

Era pequeno, un neno inocente. Tivo mala sorte: unha veciño que era un fillo de puta.

O veciño un par de anos máis vello ca el. Unha mala besta que gozaba enleando os cans, zoupando no ganado e pegándolle ós nenos máis pequenos.

Sempre que a inocencia busca a verdade da humanidade atopase coa pestilencia da realidade.

Un día estando os solos xogando na aira da casa da mala besta. Este, que xa lle fixera un par de perrerias como comer un ovo choco, obrigouno a que baixara os pantalóns e escomenzou a tocarlle os xenitais. O ceo púxose negro e púrpura, mentres o probe cativo non sabía que facer comido pola ira, a impotencia e a vergoña. Simplemente deixouse tocar e calou.

Nunca llo contou a ninguén, morría coa vergoña. O seu corazón puro, inocente fora definitivamente levado polo barqueiro da vinganza o val das tebras. Nunca máis foi libre.

Non voltou endexamais pola casa do malnacido que o sodomizara, nunca máis falou con el nin con ninguén. O seu branco corazón tornouse negro e azúfrico. Limitouse a agardar.

Moitos anos despois o malnacido que lle roubara a súa inocencia casouse e tivo fillos, eran copias do seu pai. Brutais, fétidos e de alma pestilente. Soupo que o seu momento chegara, a súa prisión no val de tebras rematara. E rematou. Rematou un día de inverno no que degolou os fillos do ladrón da súa alma.

Non sentiu ira na súa acción pero tampouco arrepentimento. O sangue correndo polas súas más liberouno. O sol saíu.

Vinte cara a cara. Non es nada do outro mundo. Un parvo máis que se cre alguén porque por un accidente cósmico outorgóuselle un pouco de tempo neste planeta.

Qué fas con el? Nada. A túa mente atrofiada non é capaz nin sequera de calibrar a razón da súa propia existencia. Se o fixeras o teu punto de vista, a túa situación vital, cambiaría. Abúrresme. Sinto pena por ti. Eu vin que todo e fútil; ti nunca o chegarás a comprender. Temos que deixarnos levar coma a folla que vai paseniño río abaixo. Entendes? Xa sei que non. Observando o camiño verías que todo o que queres xa o tes. Non es capaz de entendelo. Non falo desas parvadas que tanto che gustan e tanto che importan. Falo de todo iso que tes diante e non ves porque estás cego pola túa propia ignorancia, pola túa deixadez. Falo do realmente importante. Por desgraza, serías incapaz de velo. Para ti xa é demasiado tarde. Tal vez para ela non…

Buscaba un sitio para cometer o seu próximo crime, andaba na procura dunha rexión perdida e sen lei onde poder actuar con facilidade. Con forzas de seguridade corruptas as que fora fácil subornar. Chamou a miña porta.

Ollando para ela dinme de conta de algo; non me asqueaba, incluso diría máis: resultáballe atractivo. As miña grandes orellas peludas, o meu lombo rizoso, a miña mirada inexpresiva de labrador atraian a súa atención.

Caiame a baba por una lateral da boca, pero, dixenme “Que carallo! A por ela!”. Empecei a camiñar de vagar cara ela, non a quería asustar. Era tan fermosa.

A metade do camiño, cando xa a tiña tiro, cheirei algo, era algo superior as miñas forzas. Nun caldeiro de lixo había unha marca olorosa inconfundible. Non me puiden resistir, estaba na miña natureza. Levantei a pata e tirei un mexo forte e perfumado.

Agora o balde lixo era meu.

Quén ía pensar que estaba vivo? Tres meses de torturas, mutilacións e vexacións, pero seguía vivo. Un corpo sanguinolento inspirando tal vez a última bocana de aire antes de morrer. Movido pola ira, pola forza da vinganza, aproveitando un descoido dos seus raptores que o tiñan por vexetal, levantouse berrando, partíndolle o colo a un deles e cravando un lapis na gorxa do outro. Matounos no acto. A felicidade embargouno, a misión para que fora adestrado durante anos e que pensara que nunca podería cumprir cando fora capturado, por fin estaba rematada. O seu corpo espido, cuberto de sangue, sen unha man amputada durante as torturas, responderalle coma nunca antes, nin sequera de neno, executou as ordes da súa mente cunha precisión absoluta. Viu os cadáveres dos seus inimigos tirados no chan, a vinganza estaba consumada, lembrouse da súa nai violada e asasinada, do seu pai fusilado e cae morto sobre os carpos dos responsables. O seu rostro torturado, vexado, reflexaba a máis íntima das felicidades. A felicidade de morrer co teu deber cumprido, de vingar ós seus.

- Mira que xatiño! Pobre! Hai que mátalo!
- Mátalo, … por qué? – dixen
- Non ves? Ten a cabeza deforme.
- Deforme? Tena moi grande. Probablemente sexa máis listo ca nós o cabrón. – aleguei

En realidade o bicho era unha cabeza con pernas. Bastante feo e coa mala sorte de nacer nunha granxa gobernada polo porco de Bush, e non me refiro a Bush senón ao seu porco. Bueno, ou un parente. Seguro.

- Cago en diós! Dámoslle unha marrada na cabeza e vai po carallo nun segundo. – replicou o animal. Non, o xato non, o outro.
- Non serás capaz? – berrei.

O certo é que son parvo do carallo. Só a min se me ocorre dicirlle a un fulano que parte as noces a cabezadas “Non serás capaz?”. Aínda teño o sangue pegado no pantalón.

En realidade pola miña terra sóese solucionar calquera problema cun par de xuramentos e catro hostias, fogonazos, marradas ou similares.

Cando, despois de abrirlle a cabeza o pobre do animal; ó xato, mirou para min con cara de felicidade coma se acabara de descubrir América e díxome:

- Ves, non sufriu nadiña. Nin se enterou.
- Xa vexo, xa, … – respostei vendo como o pobre bicho aínda respiraba.