Seve

Parece que en Lugo existe unha innata afección pola caza. Esta sinalización está situada a beira do río Miño moi cerca da Ponte Vella de Lugo.

Fixose eco a Cadena Ser, revistas, e supoño que outros medios. Chega a moda da Segunda Guerra Mundial… As librarías están cheas de novelas, ensaios, biografías, documentais, DVD’s, coleccións por fascículos…

Antes foi a moda pola Idade Media e a relixión: templarios, cátaros, inquisición, Dan Brown, misterios relixiosos e toda esa parafernalia.

Non sei moi ben a que se debe esta nova moda sobre a segunda guerra mundial. Supoño que alguén empezou a ver o filón comercial que supón a historia unha vez que que se lle quita todo o berniz académico e a natural tendencia da xente por todo o violento e oculto.

As figuras e eventos máis importantes da segunda guerra mundial creo que xa foron tratados ata a saciedade ,co que, salvo que se traten baixo un formato moi distinto ou revolucionario, Rommel, Hitler, Stalingrado, Normandía, Stalin, Von Paulus, as SS, a guerra no pacífico, a guerra submarina, …non dan máis de si.

Tamén creo que hai filóns que están aínda sen ser moi explotados ou que si admiten novas versións ou revisións a luz da documentación que se foi desclasificando e da que apareceu co desmenbramento da Unión Soviética. Os novos datos sobre a batalla de blindados máis grande da historia (Kursk), a historia dos pilotos alemáns máis destacados como Hans Rudel, a fundamental participación dos servicios secretos británicos para a derrota de Alemaña, as verdadeiras razóns que fixeron a Rudolf Hess voar a Gran Bretaña, a misteriosa morte de Hess, o razón pola que as bombas atómicas de Hiroshima e Nagasaki eran tan diferentes, que aconteceu coa tripulación do submarino U-234, os botíns de guerra tanto dos nazis como dos aliados, a ocupación xaponesa de Singapur, os “corsarios” alemáns no pacífico e no índico,…

Esta fonte está no barrio da Igrexa, en Bretoña. Durante os anos 80 parábamos case tódolos días nela a beber cando saíamos da escola e aínda non había transporte escolar e, tamén, cando domingo tras domingo íamos ao catecismo. Hoxe fica abandoada, sen uso e case seca.

O interese desta fonte pódese ver nas fotos…

España sempre figura nos primeiros postos en canto a productividade dos traballadores…empezando por abaixo.

Antes de criticar aos demais é mellor criticarse a un mesmo.

Alterno xornadas altamente productivas con xornadas de productividade escasa. Son productivo cando teño que facer algún traballo e me din que ten que estar para onte. O resto do tempo fago as cousas para que estean rematadas no prazo previsto e punto.

Teño claro que os meus hábitos e os dos meus compañeiros de traballo determinan a nosa productividade. Velaiqui os meus hábitos diarios:

Son puntual na hora de entrar a traballar. Empezamos as 8 da mañán e as 8 estou no meu posto de traballo. A partir de aquí todo tende a lei do mínimo esforzo.

De 8 a 8 e media a tendencia natural é a de revisar o correo, leer as noticias e a maiores no meu caso darme unha volta por NBA.com para ver os resultados dos últimos partidos e dar unha ollada rápida a Cyberdunk haber que tal xogou o meu equipo virtual, cantos rebotes colleu Mana Zas e se Mutombon Bob consegue que o meu equipo deixe de perder case tódolos partidos. En resumo: media hora de productividade 0.

A partir desa hora, menos alguén que pode estar en modo off por dormir pouco ou porque a resaca apreta, empezamos a producir alternando cada x minutos coas búsquedas máis parvas no Google que sempre se me veñen a mente xusto cando estou disposto a poñerme coa tarefa máis díficil.

O primeiro descanso na xornada dura uns 10 minutos que sempre procuramos alargar hasta os 15. A partir dese descanso temos/teño un par de horas nas que se traballa ben salvo polas incidencias típicas de traballar con ordenadores: reiniciar o windows que se quedou frito, cuelgues de aplicacións e pijadillas varias. Esta fértil sesión productiva é oportunamente cortada por un descanso de 30 minutos que aproveitamos para tomar unhas cañas, laretar e zampar pinchos no bar de enfrente. Este descanso é un punto de inflexión; se no que vai de mañá non fixemos nada é bastante probábel que no que resta de día a tónica sexa a mesma. Pola contra se estivemos traballando procuramos seguir traballando para ter todas as tarefas pendentes rematadas antes do último descanso de 10 minutos (a 1 e media).

De 2 menos cuarto a 3 un procura rematar as cousas máis urxentes alternando pequenos momentos de navegación. A última media hora de traballo tende a ser como a primeira; correo, novas, … salvo que haxa tarefas urxentes por rematar.

O principal distractor da xornada laboral é sen dúbida internet. Se non tivéramos internet seguramente faría nun día o que fago en tres. Por outra banda internet é unha ferramenta de traballo fundamental para as nosas tarefas co cal estamos nun círculo vicioso. O que si fixen foi limitar ó mínimo as webs que visito, procuro non visitar ningunha web de novas en xeral (estou farto de atentados, políticos, guerras, sucesos, …) e perder o tempo só con webs con información que realmente me interese.

Como descargo direi que cando nos calcan traballo de verdade nin me lembro de mirar o correo e moito menos de vistar as webs de turno e que prefiro estar agobiado polo traballo que estar papando moscas diante do monitor. As mañás pasan moito máis rápido. A parte, desfruto co que fago.

Technorati Tags: productividade

Uns 300.000 españoles forón víctimas de estafas a través de internet cunha cantidade estafada promedio de 600 euros. Eu, anos atrás, tamén fun víctima dunha estafa a través de internet.

No meu caso tratouse dun cargo de 1.300 euros na miña VISA realizado nunha tenda en Estambul. Por sorte, VISA encargouse de todo e recuperei os meus cartos. A denuncia que presentei só serviu para ver como un axente escribía nun ordenador cun dedo.

Nos últimos anos púxose de moda a estafa tipo phishing que consiste en que alguén facéndose pasar pola nosa entidade bancaria nos manda un email para que actualicemos os nosos datos bancarios nunha web que simula ser a web do noso banco.

En moitos casos esas webs son crackeadas aproveitando unha falla de seguridade e o dono da web non ten nin idea de que o seu dominio está sendo usado para estas actividades delictivas: esto tamén me pasou. Tiven a desgraza de mercar un script pésimo e con máis buracos de seguridade ca os meus calcetins. Un deses buracos foi usado por un amigo do alleo para subir unha páxina falsa simulando ser a dunha entidade bancaria. Por sorte, a cousa foi detectada rápidamente.

Tras o acojone inicial, recopilei todos os datos dos que dispuña e púxenme en conctacto coa unidade de delitos telemáticos da policia nacional para dar conta dos feitos con toda a información da que tiña e deixando os meus datos para calquera contacto. Ata hoxe.

Catro meses despois; nin me contestaron. Ou están moi ocupados, ou pasan de todo, ou non lles interesan este tipo de delitos e prefiren perseguir a inmigrantes que venden a última vomitada de Bisbal.

Technorati Tags: phishing, policía

Que bonito é o traballo cando é gratificante e ben pagado. Din que existe pero é como os billetes de 500 euros: ninguén o ten salvo os políticos, banqueiros e construtores.

Eu estou moi contento co meu traballo actual. Pena que non sexa para sempre. Pena que non estea un pouco mellor pagado. Pasar 7 horas diante dun ordenador para moitos pode ser un calvario; para min unha bendición. Un vicio. Unha adicción.

Non é duro, anque si extresante en certas ocasións. Nalgúns momentos pode parecer aburrido pero o pracer de crear algo para que outros o vexan non deixa de ser a mellor gratificación.

O ambiente e os compañeiros non hai cartos que os paguen: teño sorte. Canta xente está cun sorriso na boca 7 horas diarias?

A única desventaxa son os 100 kilometros diarios de coche para ir e volver. Pero acepto con gusto, ou iso ou optar por unha das salidas laborais que hai no rural (ningunha).

Santa Combiña! Que dure!

Technorati Tags: traballo

Technorati Tags: Toni

Onte tiven a oportunidade de traballar por primeira vez con ordenador con Vista instalado. Foi, como non, facendo de técnico non oficial de Microsoft.

O equipo era un portátil de Packard Bell bastante bonito e bastante grande como para poder chamarse portátil. O primeiro que ves é que o inicio do sistema e lentísimo e tes que armarte de paciencia. É incribel que un sistema operativo vai tan lento nun equipo novo do trinque. Róncalle o nabo!

Unha vez que arrinca, a verdade é que non ves nada de particular con respecto a un XP e incluso quédase algo soso comparado cun Tiger. Mogollón de asistentes pero o que usei non funcionou para desesperación miña. En fin, que tampouco lle din moitas voltas, que era fin de semana e había cousas máis interesantes que facer.

Pero ese jodido Vista vaime dar bastantes dores de cabeza nas próximas semanas ou meses.

Diagnose clara: ese equipo necesita instalar Ubuntu canto antes. Pero… vai ser que non.

Sobre os Packard Bell nunca tiven unha opinión positiva: quedou confirmada. O monitor pareceume do peor e agardo que non dea problemas porque coa fama que ten o servicio técnico desta empresa a cousa pode ser de órdago.

Technorati Tags: Packerbell, Vista, windows

No meu traballo actual paso sete horas diarias diante dun PC. Son moi afeccionado a descargar e probar software, sempre en busca de algo mellor, máis eficiente, máis fermoso,… Iso fai que no meu PC do choio haxa uns sete ou oito editores, catro navegadores e moita outra zarapallada.

Pasamos gran parte do día picando ou tentando picar código e de cando en cando son reclamado para axudar a montar algún curso que ten que estar listo para onte.

Iso fai que necesite un editor que aumente o máximo a miña escasa produtividade. Despois de probar dúcias de editores e maldicer o feito de non poder usar Textmate rematei usando un vello coñecido: VIM. Ten unha curva de aprendizaxe bastante ampla, é estéticamente feo pero funciona as mil maravillas. Non fai as “guarradas” que fai o Dreamweaver e sobre todo: unha vez collido o tranquillo é ultraveloz.

Technorati Tags: editores, Vim

Se algo se constatou este verán foi o claro fracaso do famoso carné por puntos que tantas expectativas levantara. Non foi mala idea, nen moito menos, pero querer solucionar tódolos problemas de tráfico co devandito carné é como querer que che toque a lotaría sen xogar.

O carné por puntos sendo unha gran forma de atallar parte das cafradas ó volante, responsables de unha boa porcentaxe dos acidentes nas nosas estradas, serviu só para que aparecera en escena un lucrativo negocio tanto para académias, o estado e os propios condutores que venden parte dos seus puntos a outros conductores con total impunidade.

O governo, a falta de ideas máis imaxinativas, sempre resolve os problemas criminalizando ós cidadáns en vez de tomar en serio o asunto dos acidentes de tráfico e poñer solucións e non parches como é o habitual.

A parte dos propios condutores hai outros culpábeis no peliagudo asunto da sinistralidade viaria que se saen de rositas:

// Infraestructuras vergoñentas

O estado da maioría das estradas do país é absolutamente lamentábel. Propio de países do terceiro mundo. De cando en cando o estado saca o caramelo dunha nova autoestrada para dar a ver que se melloran as infraestructuras pero estradas nacionais e locais que soportan unha gran densidade tráfico e nas que acontecen a maioría dos acidentes, están nun estado de abandono absoluto. Como moito son parcheadas cun pouco de alcatrán cando se achegan a eleccións de turno.

// As marcas de coches

A tendencia das marcas e captar compradores, sobre todo xente nova, ofrecendo módelos de coches cada vez máis deportivos e potentes. Que sentido ten un coche utilitario con 200 cabalos? Non hay marca que non teña unha motorización, como mínimo, de carácter racing ou deportivo en cada modelo da súa gama. Alguén lle tiña que explicar ós fabricantes de coches que as estradas non son circuitos de carreiras. O governos, que serían os encargados de regular estas cousas, miran cara outro lado para poder seguir recadando impostos suculentos proporcionados por este tipo de vehículos.

//A Publicidade

A publicidade tanto das propias marcas de coches como as de outros produtos fomentan unha visión dos coches como un instrumento co que fardar ó toma-lo como instrumento de estatus. É fácil enganar a xente. Cantas veces escoitei:

-Ese coche é unha merda, só ten 100CV.

Nunha sociedade ultramaterialista que se rexe por canóns impostos pola indústria e o comercio fomentase directa ou subliminalmente o feito que canto máis potente, canto máis corra, canto máis racing sexa: mellor. Afortunadamente as mulleres neste ámbito soen ter algo máis de sentido común cos homes.

// Os encargados de velar pola seguridade vial non predican co exemplo

Como lle vamos pedir a xente que non beba ou que respete os límites de velocidade se as autoridades que en teoría velan pola nosa seguridade non o fan:

Non fai moitos días fun adiantado por dúas motos da Garda Civil de Tráfico xusto antes de entrar nunha zona limitada a 50 Km/h: eu reducín miña velocidade; eles non.