Para poder usar vim como editor de blogs podemos descargarnos un plugin chamado vimblog ou un fork do anterior. A diferenza entre ámbolos estriba en que o fork permite engadir etiquetas.

A instalación e configuración é moi simple e está ben detallada. O uso, máis simple aínda:

Para recibir os últimos 10 post do noso blog:

 :Blog rp

Para crear un novo post:

 :Blog np

Para publicar o novo post:

:Blog publish

Para gardar o texto como un bosquexo:

:Blog draft

Para que nos mostre unha listaxe coas categorias do noso blog:

:Blog cl

Para borrar un post polo seu id:

:Blog del id

Neboa para parar un tren ou neste caso para facer parar unha bicicleta.

Día fora do común en A Pastoriza:

Vai ser verdade que tamén sae o sol por estas terras unha ou dúas veces ao ano.

A miña cadela examinando os traballos:

Ahí antes había un camiño caralludo para ir en bici

Os perigos da pólvora.

Pese a que nesta tempada non está a despregar o seu mellor xogo nin a facer uns números tan excelsos coma na campaña anterior, temos ao seu equipo liderado por Superman Howard dándolle a primeira na cara aos Cavaliers de Egoista James con 15 puntos e 14 asistencias de Hedo.

Dende sempre o estilo de xogo de Turkoglu tivo unha gran similitude co despregado polo xogador máis talentoso que deu o continente (Toni Kukoc). Ata a maneira de moverse pola cancha de xogo, de botar a pelota, de entrar a canastra lembra profundamente a Toni. Un home moi alto que manexa magnificamente o balón e capaz de xogar en catro posicións distintas.

Alto e espigado pero cun tren superior máis poderoso que o do xenio de Split. Turkoglu está destinado a levar nestas finais de conferencia gran parte do peso ofensivo do seu equipo, sobre todo, nos momentos finais onde Howard non é unha boa opción de ataque debido a súa pésima porcentaxe nos tiros libres.

Un pracer gozar deste tipo de xogadores: superclases propios doutras épocas con menos músculo e máis talento.

Crédito da foto: Keith Allison

A ruta do Mariscal Pardo de Cela que discorre polos concellos da mariña central permítenos ter unha visión destas terras e visitar os monumentos máis senlleiros das mesmas.

Comezamos pasando pola vila de Vilanova de Lourenzá onde nos atopamos co mosteiro de San Salvador que aparece por primeira vez na historia no ano 947 e igrexa de Santa María de estilo barroco.

Despois collendo o camiño cara a vila mariñeira de Foz desviámonos cara a parroquia de San Martiño de Mondoñedo coa ilusión frustrada polo horario de visitar o interior da catedral de San Martiño: unha xoia do románico descoñecida para moitos pese a ser a máis antiga de España que se conserva e moi relacionada coa “eclesia britoniensis”. O exterior, moi fermoso, está un pouco marxinado polos carteis que indican as obras de acondicionamento de torno.

Trala visita a catedral de San Martiño de Mondoñedo e poñendo rumbo a Alfoz dirixímonos a escalar A Frouxeira onde Pardo de Cela resistiu durante tres anos as tropas castelás ata que grazas a unha traizón dos seus servidores foi finalmente detido. O acceso a frouxeira faise por unha estreita pista asfaltada ao estilo galego (con fochancas) que nos leva moi cerca da cima. Unha vez alí toca escalar a pé ata o cumio. Cumio que non visitei dado o meu coñecido e característico pánico as alturas Dende o alto temos unhas magnificas vistas que merecen moito a pena, amen de observar os restos do que foi o forte defensivo que alí se alzou e que foi destruído unha vez Pardo de Cela foi capturado.

Tras esta visita poñemonos en camiño cara Alfoz para facer unha visita ao pouco que queda do castelo do Mariscal: a torre da homenaxe. O castelo esta levantado sobre un primitivo castro onde aínda se poden apreciar parte das estruturas defensivas. Non nos paramos moito xa que descubrimos que o alto onde se atopa é usado polas parellas do lugar para practicar xogos amatorios. Decimos, xa que estabamos en Alfoz, facer unha visitiña a Finca Galea. Lugar moi recomendable pero que como nos aconteceu na catedral de San Martiño non estaba aberta ao público nas horas que nos movemos nós.

De Alfoz diriximonos a nosa última etapa do noso camiño: Mondoñedo. Vila moi fermosa e profundamente ligada a vida e sobre todo a morte do Mariscal. Alí foi executado e alí descansan os seus restos na catedral de Mondoñedo, construción magnifica que preside unha praza da vila non menos magnifica conservada sen que sexa afeada por construcións modernas.

Durante toda a nosa viaxe tivemos un compañeiro indesexable pero omnipresente en cada centímetro cadrado da mariña: o eucalipto. É imposíbel saber como serían as paisaxes que ollaba cada día Pardo de Cela pero, está fora de toda dúbida, eran ben distintas que as actuais.

Para saber algo sobre Pardo de Cela:

http://www.h-debate.com/cbarros/spanish/ascenso.htm

Unhas fotiños sacadas durante a dura xornada de comercio e de bebercio.

[View with PicLens]

123►

… e un pequeno vídeo.

Un tempo atrás o meu servidor caseiro puxo punto e final a súa vida útil. Un servidor armado a base de retais doutras máquinas máis antigas salvo a praca nai e o procesador que foran mercados para tal fin. Bueno, confeso que a caixa tamén fora mercada … un erro como comprovei máis adiante. Unha caixa de servidor de tamaño xigante está moi ben se non vamos ter que mover nunca o equipo de sitio pero, como Murphy é caprichoso, ben rápido descubrín o suplicio que é ter que andar arrastrando dun sitio para outro unha caixa que pesa preto de 20 kilos.

Como o tema de estar sen un servidor onde centralizar certos temas me causaba certos inconvintes escomencei a baraxar certas alternativas para sustituir ao meu vello server. A primeira que pensei foi a de mercar un Mac Mini para que fixera esa función. Un cacharro fermoso, pequecho e de moi boa calidade. Esa opción foi tomando corpo cos rumores dunha próxima actualización do Mac Mini que me permitiría (supostamente) mercar un Mac Mini da xeración anterior con algunha rebaixa. Tiñao claro ata que un amigo me ensinou un cacharrete chamado eMachines EL1200 por menos de 200 euros.

O eMachines EL1200 é un ordenador de gama baixa pequeniño, ben deseñado e sobre todo barato, que ben aceptabelmente montado para un usuario sen moitas esixencias. Ten un punto feble no que a posibilidades de ampliación se refire e unha non moi grata sopresa que me deu por non lerme con calma as especificiacións.

Outro erro que cometín foi o de mercar, a maiores, unha caixa para o disco do vello servidor da marca Conceptronic: menudo cacho de merda en bote. Super ruidosa, con parafusos que se pelan con só tócalos e o peor de todo, imposibel de volver a compoñer unha vez pinchado o disco duro a non ser que sexa a marteladas.

Volvendo ao tema do emachines, cando abrín a caixa atopeime co ordenador ben protexido, teclado sinxelo pero bastante mono, un rato de bola !!!, un disco de recuperación do sistema e un par de DVD´s. O primeiro que fixen foi abrilo para verlle a tripas e pincharlle unha tarxeta PCI para a wifi que foi cando me levei o chasco que comentei antes. Se alguén quere unha Netgear por 12 leuros?

Comentar que o eMachines trae Ubuntu 8.04 preinstalado como sistema operativo. A miña primeira idea era a de instalar unha Arch Linux (que era o sistema operativo que tiña ultimamente o server) ou FreeBSD. Pero, por un lado a pereza propia de configurar un sistema operativo e por outra o feito de que na empresa na que traballo se usa moito Ubuntu e Debian decidiume a deixar as cousas como estaban.

Unha vez arrancado o sistema, de facer un update e un upgrade, compartir algunhas carpetas e instalar un servidor de ssh o meu novo servidor esta listo para dalo todo. O funcionamento é fluido e, sobre todo, é moi pero que moi silencioso. Veremos haber canto tempo dura

Fotos sacadas co telf. mentres paseaba a miña cadela por Bretoña.