Archive for the 'Poesía' Category

Vía verde A Pontenova – San Tirso de Abrés

Servidor

Este domingo aproveitando que había un encontro de ferreiros en A Pontenova e o tempo era favorable collemos as bicis e tiramos para alá coa intención de facer a vía verde de vai dende A Pontenova ata a localidade asturiana de San Tirso de Abrés. As vías verdes son antigas liñas ferroviarias en desuso que son reconvertidas en rutas de sendeirismo ou cicloturistas.

Tras chegar A Pontenova e despois de encargar uns bocatas XXL para o camiño iniciamos a ruta. Nun principio non é que estea moi ben sinalizada e tivemos que preguntar a xente do lugar. A ruta en si non ten ningunha dificultade, non hai costas e é fácilmente cicleable. Na parte galega pedromina o asfalto, o divertido está na parte asturiana da vía; pista de terra con alguns baches e zonas con moita pedra pequena. Tamén hai que recoñecer que a parte asturiana da ruta está moito mellor sinalizada e é máis espectacular.

A ruta transcurre pegada ao rio Eo nunha paisaxe preciosa anque con zonas colonizadas por esa mala herba que probén de Australia. Algunha zona ten bastante desnivel con respecto ao rio polo que é necesario ter coidado se vamos con cativos polo perigo de que poidan caer.

Túnel

Unha das cousas máis bonitas desta ruta é pasar polos tuneis que vamos atopando ao longo da ruta; uns pequenos outros máis longos. O máis longo ten 173 metros se non lembro mal. Estes tuneis están iluminados usando placas solares e estan dotados de sensores de movemento para iluminarse cando pasa a xente.

Durante a ruta atopamos con varias persoas facendoa; todas a pe.

Houbo dúas incidencias. Unha anécdotica e outra que nos impediu completar a vía e a nosa viaxe tal e como a tiñamos planeado. A primeira foi o noso encontro cunha serpe de dimensións bastante considerables que esquibamos uns e que outros nin se deron de conta da súa presencia. A segunda foi cando chegamos a unha ponte que atravesa o Eo tras salir dun túnel. A ponte estaba pechada e sinalizada, presentaba claros síntomas de non ser moi confiable. Tras poñer o pe e tantear a súa robustez decidimos non cruzar. Unha pena, faltaba pouco para chegar a San Tirso. Espero que a reparen pronto.

Ponte sobre o Eo

Visto que non podíamos completar a vía do Eo baixamos hasta o río para contemplalo con calma antes de volver sobre os nosos pasos facendo de novo o camiño pero nesta ocasión con destino A Pontenova.

Ver tódalas fotos en Flickr

Últimos rumores sobre o ADSL en A Pastoriza

Chegoume o rumor, por incrible que pareza, de que Timofónica pretende cobrar unha couta de enganche de 80 euros a maiores dos 39 euros que xa estafa mensualmente nese timo que ten chamado ADSL rural. Lembremos que o ADSL rural está subvencionado pola Unión Europea e a súa implantación a Timofónica non lle costa un can.

De momento déixoo como rumor, xa que o escoitei cando a cervexa xa empezaba a facer efecto.

Technorati Tags: , , ,

Os pensamentos da xente danme noxo

Achégate, teño algo que contarche…
pero somentes a ti.
Non quero que llo contes a naide, vale?
Non me gusta o que pensa a xente, nadiña.
Todos pensan no mesmo; envexa, diñeiro, medo,…
ninguén parece feliz senón lle está pensando no mal dos demais.
Unha puta merda, dígocho eu.
Unha perda de tempo, non ten sentido.
Por qué fan tal cousa?
Por qué non agraceden o que teñen
en vez de laiarse do que non teñen?
Os pensamentos da xente danme noxo,..
menos os meus claro…

A escaleira

Baixala escaleira é un acto de honor,
feito pola paixón da vontade,
que busca a túa comprensión
máis aló da simple vaidade do ego.
Baixo a escaleira como un deber persoal,
quero ver a ónde me leva,
tanto dá que sexa fermoso ou feo, brilante ou escuro,
quero escoitar os queixidos da madeira baixo os meus pés
antes de atopala resposta a miña inquedanza.

Bendito alcohol

Bendito alcohol,
que curas as miñas feridas
do corpo e da alma.

Bendito alcohol,
que volves irresistible
a Cuasimodo.

Bendito alcohol,
que me insensibilizas
ante a maldade do mundo.

Bendito alcohol,
que me das valor
para soportar a meu cuñado.

Bendito alcohol,
que me mostras as marabillas da vida
ó sacarme do tedio.

Querido alcohol,
o meu único Deus
no teu templo de vidro.

Amado alcohol,
ti que adoptas mil formas e sabores,
ti que es o vals do meu fígado.

Bendito alcohol,
pacharán, viño e
espirituoso maná.

Santo alcohol,
que tanta felicidade traes
os corazóns atormentados.

Precioso alcohol,
ti que fas a fea fermosa
e a estreita libidinosa.

Bendito alcohol,
sublime invento da humanidade,
elixir da liberdade,
alzo a miña copa por ti.

Asfixia

Polo escuro outeiro,
pola mariña arrasada,
polo río morto,
pola terra estragada.

O val das tebras estendese,
máis aló do horizonte,
devorando todo o que atopa,
matando a todo opositor.

Loitando sen mans,
perdendo a vida sen aire,
esvaecéronse as esperanzas.
Xa non queda nada!

A quietude da morte venceu,
a vida deu paso a nada,
xa é tempo de renacer
e converterse en po.