Onte vinte camiñar,
ías cara a estación.
Seguinte sen que te deras de conta,
queríate ver outra vez
anque fora furtivamente.
Un día que nos vexamos
direiche que te quero,
logo, fuxirei coma un covarde
para que non me poidas respostar.
Así seguirei a quererte
crendo que tamén ti me queres.
Da igual que sexa realidade ou ilusión,
para min é o mesmo.
Esperando por ti
vin o sol brilar
como nunca antes
Soterrado nas catacumbas
da miña memoria
atopei outras ocasións
nas que o sol tamén me cegou
Hoxe agardo por ti
pero o sol chamoume
quéreme xunto a el
lonxano, extraterraqueo,
fulminante e inmediato
o seu poder é tal
que só agardo
a reunirme con el
e esquecer o meu pasado
A miña putrefacta humanidade
é todo o que me retén
impedíndome alcanzalo
Mirando cara o mar
no vexo nada
nin teño sensacións
non escoito o batuxar das olas
nin oio o chío das gaivotas
todo o que quero do mar
e que oculte o meu cadáver
cando cumpra a miña misión
para que todos crean que son unha pantasma
e non un simple mortal
Raído, mellado, tirado, abandoado,
esquecido, perdido, maltratado,
limado, engraxado, desprezado,
maldicido, arrebolado, violado.
Triste destino o do parafuso.
Sombríos nubarros móstranme o futuro;
morte, guerra, envexa, relixión.
Os catro xinetes cabalgando xuntos,
polo hermo, mirando cara a cara os homes,
antes de sometelos os seus designios.
Antes de convertelos en escravos,
sen saber que xa o eran, o son,
e por sempre o serán.
O can chora
vendo a pega voar
sobre o outeiro.
Ela voa,
el é o dono da cadea
que o encadea.
Quixera voar coma ela
para ver a terra,
pero ha de morrer sen o poder facer
por ser can
e non ser pega.
Negociei con Deus a miña vida
pero pedinlle demasiado pouco
confiando na súa xenerosidade
e Deus so me deu a metade.
As horas pasan,
os días morren,
e eu sigo aquí.
Lonxe da nada,
lonxe de ti,
máis quérote
anque eu siga aquí.