Seve

Todo se xunta: “Unha verdade incomoda”, o informe da ONU que indica claramente que o planeta se vai a merda (tendo en conta que a ONU tende a minimizar estas cousas o tema debe ser en realidade de órdago), a desertización avanzando a pasos axigantados na maior parte do planeta, España incumprindo o protocolo de Kioto, …

O de “Spain is diferent” pasa de cómico a estrambótico no tema agrícola onde seguen as plantacións masivas produtos de regadio en zonas de secano e viceversa. Aquí seguimos invocando ó espirito santo (Santa Bruxelas) para que nos solucionen as cousas e mentres seguese a construir en praias que en 30 ou 40 años non existirán, facemos campos de golf en rexións onde dentro de uns años as temperaturas serán abafantes e os turistas buscarán lugares máis fresquiños para pasar as vacacións,… e seguimos con modelos gandeiros e agrícolas insostíbeis en vez de deseñar alternativas acordes coa nova situación que permitan realizar un cambio non traumático. A mentalidade do estudante do día antes en estado puro.

Todo isto levamno dicindo as organizacións ecoloxistas dende fai décadas pero claro ninguén lles fixo caso ata que como sempre a cousa non ten volta atrás. Agora vemos, as consecuéncias da industrialización a toda costa pero tamén das políticas consentidas de deforestación para ampliar zonas de pastos na vez de pasar a un modelo agricola (de secano ou regadio según cada zona) que optimiza moito mellor os recursos, o chan e non se basea na explotación de animais. Tamén da mentalidade de novos ricos imperantes en moitos países e por unha total deixadez por parte dos cidadáns en adoptar hábitos de consumo ecoloxicamente responsables (entre os que me incluo).

Aquí na Galiza temos unha Consellería chamada de Medio Ambiente e Desenrolo Sostibel que exactamente ninguén (ou polo menos eu) sabe o que fai e que para máis inri o seu propio nome está baseado nunha mentira: o desenrolo sostibel non existe, en todo caso existen formas máis suavizadas de desenrolo. É coma matar un can a paos ou mátalo cuha inxección; o resultado é o mesmo só que nun caso o can sofre (supoño) menos ca no outro pero total: o can morre. Se esta consellería quere saber o que é o desenrolo sostible que visite as tribos ailladas da Amazonía e comprobe como as poboacións se desenrolan en plena armonía co entorno ata que chegan os madeireiros a matalos e levar a madeira para facer bonitas mesas de despacho para burocratas europeus.

Todo isto ben por unha queixa que xa escoitei en varias ocasións estes días: A herba non medra, non hai herba para ensilar. No campo estába claro que tiña que ser o primeiro sítio onde se empezaría a notar o cámbio climático. Nas cidades, en todo caso, notarase nun aumento de precio dos productos gandeiros e agrícolas. A cousa é que isto é a punta do iceberg tendo en conta que as grandes nacións asiáticas necesitan cada día máis enerxía para cubrir a súa demanda interna; haber con que cara van os europeus ou os ianques a dicirlle a chineses e índios que non poden contaminar cando istes levano facendo durante séculos.

En todo caso eu son optimista sobre o futuro planetário. Creo firmemente na teoría de Gaia e penso que ela simplemente está a fumigar. Por outra banda existe a ameaza bastante real da colisión dun asteriode sobre o ano 2020 que remataría co problema de raiz: estinguiríanse os dinosauros por segunda vez

Leituras de interese: http://www.dsostenible.com.ar/opiniones/corpusbregagnolo.html

Mentiras a go-go

Campaña polo decrecimento

Discusión super interesante sobre o desenrollo sostible

Technorati Tags: cambio climático

Cando estiben no CEI facendo un curso, unha das semanas adicouse a que un paisano nos dera unhas charlas sobre creación de empresas e tal e tal. Non podo negar que o tipo lle puxo interés e nos mostrou tódalas bondades do autoemprego. Eu con varios anos nese pozo sen fondo que é ser autónomo non compartía o seu optimismo.

Primeiro de nada gustariame mostrar a diferenza entre un autónomo e un empresario: Un empresario traballa pouco e gaña moito; un autónomo traballa moito e gaña pouco ou moito según a taboa de medir que utilice cada un. O autónomo fai o traballo por el mesmo, as veces axudado por empregados; o empresario contrata a xente máis intelixente e mellor preparada ca el para que fagan o traballo. Estes conceptos nos países anglosaxóns están moi claros pero nos países latinos con menos educación financieira non é asi.

Como comentaba, o bon do paisano que nos deu as charlas pintaba un mundo de cor de rosa para os autoempregados que non se corresponde coa realidade: En Estados Unidos o 95% dos pequeños negocios pecha antes dos 5 años; en España a cifra pode andar polo 80% maís ou menos. Se tódolos que asistimos as charlas de creación de empresas montaramos un negocio, según esta estadística, despois de cinco anos só tres ou catro terían aínda o negocio funcionando. O resto ou ben pecharían e voltarían a primeira casilla do xogo ou estarían de débedas hasta as orelllas.

Tan certo como que maña sairá o sol é que os países latinos non queren emprendedores. Crear unha empresa ou pequeno negocio para autoempregarse é unha carreira de obstáculos que en moitos casos fan abandoar ó emprendedor antes de escomenzar. Despois está Dinamarca, que en menos dunha hora podemos crear unha empresa. As comparacións sempre resultan odiosas sobre todo se se fan con países medianamente serios.

Se o mundo do autoemprego é tan complicado, ¿por qué tanta xente o intenta? Para respostar a isto debemos lembrar que mentres os beneficios das grandes empresas aumentaron sen cesar durante os últimos dez años o poder adquisitivo dos empregados por conta allea reducese cada ano que pasa.

A saída más fácil para moita xente é montar un negocioo para o que non se precise unha especial cualificación nin unha formación reglada (bares, tendas de roupa, …) pero tamen son os que acarrean o maior número de fracasos, xa que son negocios moi dependetes de factores alleos (situación, estado xeral da economía, exceso de competencia, …).

A saida ó autoemprego con máis posibilidades de éxito é a saida especializada e altamente formada nun ámbito concreto. Un fontaneiro ou electricista sempre vai ter traballo independentemente do estado da economía e non ten preocupacións como a situación do local nin outras sangrías comúns nos negocios non especializados. Lástima que en España a formación profesional estea tan pouco valorada e a formación autodidacta non sexa apreciada por ninguén.

Non creo que neste país haxa un fontaneiro no paro pero, sen embargo, sei que a principal saída laboral dos licenciados en dereito é a hostalería.

Un autónomo en España e coma unha vaca nunha granxa: ordeñano a diario. O autónomo é sableado periódicamente por todas e cada una das administracións deste país. A cambio o autónomo é o único animal que non pode enfermar e como o seu negocio vaia a ruina despois de arriscar o seu patrimonio persoal nin tan sequera ten dereito paro.

Finalmente, para o que xa hai que estar rematadamente tolo é para lanzarse ó autoemprego no sector das novas técnoloxías da información: Eu fixeno; e dende o ano 2000 sigo a agardar por unha conexión ADSL. O final non quedou outra que trasladar o negocio a outra localidade co correspondente aumento de custos. Supoño que algún día se lle pedirán contas os que privatizarón Telefónica, deixando un servicio vital para o desenrrolo dun país en más dunha panda de golfos.

Estos días revolveronsenos os estomagos a todos os que temos corazón no peito coas escandalosas imaxes do trato dado ós animais en certos matadoiros galegos. ¡Nada novo baixo o sol!

Por suposto, e como non podía ser de outra forma tiberon que ser os cidadáns os que sacaran a luz este escándalo vergonzante. Nesta ocasión foi máis gorda porque veu xente dende Alemaña a sacar a palestra con luz e taquigrafos as torturas as que son sometidas os animais antes de ser sacrificados.

Parece ser que a principal preocupación dos poderes públicos galegos ante esta situación é que a difusión de estas imaxes prexudique a indústria cárnica do país e non e feito en si do atentado contra a dignidade dun ser vivo: A pela é a pela e bichos hai de sobra.

Evidentemente o maltrato animal está moi arraigado na nosa sociedade, por algo vivimos no país no que a festa nacional consiste en torturar e aniquilar un ser vivo. Iso sen contar as simpáticas tradicións populares extendidas pola xeografía española como lanzar unha cabra dende o alto dun campanario, cortalle a cabeza a un galo ou lanzarlle dardos a un touro ata acabar co el, sen esquecer o deporte patrio por excelencia: sair ó monte a pegar tiros a todo o que se mova.

Como ben dixo Gandhi no século pasado “A grandeza dunha nación e o seu progreso moral poden ser xuzgados polo modo en que trata ós seus animais”. Isto levanos a un tema fundamental que é a necesidade ou non de comer cadáveres para subsistir.

En realidade, está demostrado científicamente que o ser humano non necesita para nada inxerir cadáveres para vivir, e máis, se ocidente deixara de consumir carne disminuirían nun 50% os casos de cancro e nun 40% as enfermidades coronarias. É unha verdade incomoda pero ainda existe outra verdade moito máis incomoda que os poderes públicos tratan de ocultar a toda costa: A indústria alimentaria baseada na explotación dos animais “domésticos” contamina máis ca tódolos coches do planeta. Disto xa falarei outro día con máis profundidade.

Retomando o tema das imaxes que puidemos ver estes días na televisión un debe preguntarse se o que vimos é ou non a punta do iceberg.

Leituras de interese :

Congreso Mundial Vegetariano
Las vacas de Nueva Zelanda calientan el Planeta
La dieta vegetariana previene el cancer
Información extensa sobre o vexetarianismo
Vexetarianismo e saude

Technorati Tags: Maltrato animal

Empezan a sair rumores de que senón esta, as seguintes convocatorias da Xunta van ser baixo a fórmula de concurso-oposición.

Xa veremos en que termina a cousa, pero xa se sabe. Cando o río soa…

Aquí podemos ver como actúa, por exemplo, a Consellería de Medio Rural.

Que a política é unha merenda de negros xa o sabemos todos. Que para ser político non fan falta nin modais nin educación: tamén. Pero, como dixera unha vez Camilo Xosé Cela “Non é o mesmo estar fodido que estar fodendo”
Resulta que tanto os presidentes do Congreso coma do Senado tiveron que baixar o son dos micros das súas señorías para que (supoño) na tele non se escoiten os insultos que se lanzan uns os outros.

O que me produciu bastante noxo foi saber que a vice presidenta do governo María Teresa Fernández de la Vega dende un sítio que supostamente é o valuarte da democracia e por persoas que representan a moita xente é insultada con frases como “anoréxica” ou, ollo o dato, “filla de puta”.

Ser filla de puta no sentido literal da expresión non é nada malo. Unha puta ofrece un servicio polo que cobra una cantidade, polo tanto, non se adica nen a roubar, nen a estafar, nen a cobrar comisións, nen outras vergoñas tan estendidas na clase política Ibérica. Por tanto un ou unha filla de puta non deixa de ser a priori igual de vo ou de malo ca un fillo dun fruteiro, dun actor, dun mecánico, … Ese insulto como tal reflexa unha mentalidade machista propia de cavernícolas e un desprezo absoluto polas mulleres, baixo o meu punto de vista, e quen o emprega non merece nen o saudo pola rua.

Insultar a alguén chamandolle anoréxica cando se trata dunha enfermidade moi grave que afecta millóns de persoas no mundo por culpa de ideas incorrectas sobre os canones e patróns de beleza inventados por algun desquiciado deixa como o que é a quen a pronuncia.

Dende logo o Congreso e o Senado español sería fonte inesgotábel para tertulianos de sesudos programas como “Salsa Rosa” ou o “Tomate” e non sei que me da que non tardaremos en ver imaxes similares as que temos visto no parlamento de Taiwan onde se rematan resolvendo as diferenzas a mamporro limpo.

Pese o moito que detesto a clase política en xeral, preocupame bastante a actual cota de crispación que xa está a desembocar en certos actos violentos. Os efeitos bola de neve son moi perigosos e unha vez iniciados paralos é unha tarefa complicada.

P.D: Independentemente de idioloxías políticas, filias e fobias, a actual vice presidenta do goberno español debería se un exemplo para moita xente no que se refire a a carreira profesional, estudos e capacidade de superar barreiras anacrónicas a base de traballo duro, esforzo persoal e sacrifício. Que non é o mesmo ter o camiño feito que ter que facelo un mesmo.

Technorati Tags: crispación, política, senado

Esta é a pequena historia dos indíxenas aislados do Perú:

Finais do século XIX / comenzos do século XX - Unha avalancha de caucheiros invade a selva e dezma a poboación indíxena; os supervivintes aislanse para salvarense.

1983/1985 - Os indíxenas “yora” teñen un primeiro contacto coa sociedade exterior debido a explotación petrolífera, o que leva a morte do 50% do seu pobo.

1990 >> - Creación da primeira reserva territorial para indíxenas aislados. Pouco despois é invadida por madeireiros e compañías petrolíferas (o de sempre).

1996 >> - Os contrabandistas de madeira toman contacto por primeira vez con indíxenas murunahua, o disparar sobre catro deles e facelos prisioneiros. Máis do 50% dos muruahua morre.

De 2000 en adiante >> Oleadas crecentes de madeireiros acuden ó sudeste do Perú para exquilmar algunhas das últimas reservas de caoba do mundo.

Extraido do boletín de Survival

A próxima vez que merques un moble asegurate de que non exterminaron a nengún pobo para facelo. Está na túa man…

Technorati Tags: caoba, indíxenas, petróleo

Dando un volta por internet (barrio pequeno onde os haxa) fun caer nesta merda, perdón web. O primerio que salta a a vista é e a publicidade para ganar cartos nos casinos online mediante un sistema que calquera que teña dous dedos de frente sabe que non funciona. O máis acojonante e na páxina principal saltanos unha publicidade cas fotos dunha moza moi coñecida (Amanda Wenk) na rede para promocional unha páxina de descargas de videos XXX.

Technorati Tags: emule, ruleta, timos

Como non fumador debería estar agradecido pola aprobación da Lei antitabaco. Sen embargo pareceme unha cagada do tamaño da torre Eiffel.

Camparada coas lei de paises como Gran Bretaña o Italia está claro que non da a talla, nestes paises está terminantemente prohibido fumar en calquer establecemento hostelerio. Aquí a cousa quedou nunha serie de maquillaxes que o único que fomentou foi que uns hosteleiros estean puteados e o borde do peche e outros poidan facer o que lles veña en gana.

Falemos un pouco da rúa dos viños de Lugo. Comentabame un empregado dunha das adegas que alí eles estaban puteados o 100% e que notarán que ó verse obrigados a non permitir fumar perderan moita clientela. As adegas ó ter productos como xamóns e embutidos teñen duas opcións, ou ben, pechan hermeticamente a zona donde se atopan os embutidos ou ben prohiben fumar. En adegas como a San Vicente ou a Adega e materialmente imposible facer isto, A Romana tivo máis sorte e puido facer as obras pertinentes para aislar os productos. O carallo é que nas adegas levan toda vida os xamóns e os embutidos expostos ó fume e nunca ocorreu nada. Estas adegas que dan un colorido especial a rúa dos viños estanse vendo seriamente perxudicadas por esta lei absurda. ¿Cómo se explica que no bar do lado se poida fumar tendo as tapas en contacto directo co fume do tabaco e nas adegas non se poida facer o mesmo?

A solución, se este goberno tibera o que hai que ter faría o mesmo que os paises viciños: prohibir fumar en todos os locais e sanseacabó. Pero aqui xa se sabe: tarde, mal e arrastro.

Tags: adegas, rúa dos viños, lei antitabaco

ESTROFA 1:

EL PERRO DE JUAN LADO YA NO PUEDE NI ANDAR,
PUES JUAN LADO LE APALIZA DE MANERA BRUTAL,
POR COMERSE A SUS PAVOS UN CASTIGO LE VA A DAR,
Y A ESTACAZOS SE HA LIADO CON EL POBRE ANIMAL.

ESTROFA 2:

EL PERRO DE JUAN LADO YA NO QUIERE COMER,
LAS PALIZAS QUE LE ARREA NO LE DEJAN NI VER,
LOS HUESOS HECHOS POLVO SE LE QUEDAN CADA VEZ,
QUE JUAN LADO ENGANCHA EL PALO Y SE LIA CON ÉL.

ESTRIBILLO:

Y ES QUE JUAN LADO ES UN CAGÓN,
POR ARREARLA CON SU PASTOR,
SE CEBA BIEN CON QUIEN NO PUEDE CONTRA ÉL,
Y LUEGO DICE QUE MALTRATO ESTO NO ES,
Y UN GRAN AMANTE DE ANIMALES DICE SER,
Y LO QUE GRAZNA ES MENTIRA Y NOS PRODUCE TANTA IRA QUE DECIMOS:

JUAN LADO CAGÓN

ESTROFA 3:

Y VEMOS A JUAN LADO POR SU PUEBLO, EN SU HOGAR,
SUS AMIGOS VITOREAN SU MANERA DE ACTUAR,
EN EL PUEBLO TODO EL MUNDO SE PERMITE EL JUZGAR,
Y ES QUE NO ES NINGUNA EXCUSA UNA PELEA VECINAL.

ESTROFA 4:

Y EN EL RESTO DE ESTE MUNDO CUANDO VEMOS ESTA ACCIÓN,
EL ESTOMAGO REVUELTO Y LOS NERVIOS DE PING PONG,
SE NOS PONE MALA OSTIA Y NOS ARDE EL CORAZÓN
CUANDO VEMOS A ESE PERRO DANDO GRITOS DE DOLOR

::..Web oficial de Lyvon..::.

Eu son gilipollas de campionato, de record guinnes, de medalla de ouro nas olimpíadas. O sábado pasado cando fixen o exame de psicotécnicos da oposición de subalterno da Xuntiña. Parei de escribir cando o ordeou o tribunal: 37 preguntas contestadas. Sabía que perdera tódalas posibilidades. Tiña unha pregunta a que so me faltaba sumar unha opción e parei… Agora vexo esto e danme ganas de partir a parede a cabezazos, máis que nada porque se é certo; non vai pasar nada (aquí nunca pasa nada), se non o é xa me queimou de tódalas maneiras. Despois dunhas cantas opos as costas creo que pode ser certo. Mais que nada porque na anterior convocatoria ocorreu, visto cos meus ollos, e cousas bastante piores que non veñen agora a conto.