Arquivo da categoria ‘Reflexións’

Xa sabemos como se fan as cousas aquí

17 de Septiembre de 2008

Xa sabemos que hai que sair na TV denunciando casos tercemundistas para que unha consellería tome en consideración casos flagrantes: un rapaz que ten que andar 4 km para ir ao colexio.

En palabras da presentadora do programa “Vivir aqui” a resposta da Consellería de Educación é que verían o programa para tomar en consideración o caso. É interesante saber que solicitudes, instancias e escritos varios presentados polos cauces normais non serven para nada e que hai que ir TV a queixarse para recibir o acuse de recibo.

Stop transxénicos

6 de Junio de 2008

Nun país coma o noso podese agardar un calquera cousa, negativa xeralmente. O tema dos tranxénicos, creo que a estas alturas, hasta o menos documentado (eu, por exemplo) sabe que son un perigo para biodiversidade e moi probablemente para a saúde dos seres vivos.

España e por ende Galiza son sitios peculiares que teñen como grandes éxitos, a parte dos deportivos, estar de forma omnipresente nos últimos postos en toda canta lista se elabore en canto a medicións de desenrolo, educación, progreso, calidade de conexións a internet, índices de lectura, salarios, … eso si, hai festas para aburrir. Pan e circo!

Mira por onde, hai algunhas listas nas que si aparecemos nos primeiros postos; fracaso escolar, fabricación de minas antipersonas (si, vin o video ese que estás pensado) e, tamén, na plantación de cultivos transxénicos en Europa. Estamos na Champions League dos transxénicos. Mentres en toda Europa os países decretan moratorias ou directamente prohiben a plantación de transxénicos aquí soltamonos o tupé.

Presuntamente temos un governo progresista en Madrid concienciado cos problemas sociais e ecolóxicos do Estado. Por iso, firmamos o Protocolo de Kioto anque despois no lo pasemos polo forro tan ricamente. Galiza xa é a repanocha, temos un governo bipartito de progresistas con progresistas. Somos progresistas ao cadrado, aquí coa preocupación polo medio ambiente que ten o goberno autómico xamais se autorizarían matanzas sistemáticas de animais salvaxes por prazer, nin se fai a vista gorda coa normativa de sacrificio de animais e persiguense duramente os atentados contra o ecosistema [ironic mode off].

Por todo iso, un non deixa de “flipar en cores” (ou tal vez si), coa recente autorización da Xunta progresista ecoloxista para que se planten transxénicos a empresa Monsanto. Non fai falta ter visto algún documental no programa de Pedro Erquicia para a un non lle pase un calafrío polas costas ao oir o nombre de Monsanto. Un largo historial, que baixo o meu punto de vista, poñería colorado a Jack O Destripador. Supoño que Suarez Canal poñería o grito no ceo ao enteirarse [nota de humor].

Pero, qué coño é un transxénico?

Os tranxénicos son organismos creados artificialmente nun laboratorio usando inxenería xenética para manipular os seus xenes de forma que ese futuro organismo teña unhas características previamente determinadas. Acojonante non, e iso fanno no mesmo país que prohibe a investigación celulas nai para fins médicos. Non parece un contrasentido?

Para qué se crean os tranxénicos?

Teóricamente a cousa e producir variedades de semillas e por ende vexetais máis resistentes a pragas, ou que medren máis rápido, ou que sexan máis resistentes a sequía, ou que xexan máis productivos. Conojundo non? A realidade non é tan fermosa.

O fin último da producción de tranxénicos é bastante maís repugnante. O tema é que tres ou catro grandes multinacionais controlen o mercado mundial de semillas de tal forma que o agricultor lles teña que mercar por collóns a semillas a esas empresas. Monopolio puro e duro. Non vou a entrar xa no tema das patentes das semillas dado que é un tema farragoso. Pero se calquera con sentido común sabe o perigo das patentes de software, non hai que imaxinar moito para darse de conta o que supón que se patenten semillas.

Os tranxénicos non poderían acabar cos problemas de fame no mundo?

Supostamente usando transxénicos seriamos capaces de producir unha maior cantidade de vexetais nun espacio ou terreo maís reducido. Creando variedades que soportaran condicións extremas poderíase plantar cultivos en zonas semideserticas ou terreos pouco fértiles co cal se podería erradicar a fame do mundo. Non? A teoría é moi bonita pero a cruda realidade é que probablemente nunca houbo unha porcentaxe tan grande de xente no mundo que apenas ten nada que comer pese as inmensas plantacións de transxénicos que hai por todo o planeta. Tampouco a revolución do petróleo nos últimos sesenta anos permitindo a producción agrícola a gran escala serviou de nada para paliar os poblemas alimentarios no terceiro mundo. Resumindo: come o que paga.

O problema non son os sistemas productivos, o problema é o capitalismo que prioriza o beneficio ecónomico por enriba da vida das persoas. Está ben facer negocios e é honorable prosperar económicamente pero priorizar o beneficio monetario frente a o dereito a vida das persoas é pérfido e criminal. É díficil saber se actualmente a producción de alimentos é suficiente para abastecer a toda a poboación mundial pero é seguro que se os paises ricos quixeran tal vez ninguén morrería de fame. Pero claro, e mellor gastar en tanques e armas que gastar en persoas.

Por qué os tranxénicos son perigosos para o medio ambiente?

O principal problema dos tranxénicos en relación co medio ambiente pode que sexa que supoñen un ataque frontal contra a biodiversidade. A biodiversidade é a maior riqueza do planeta e debería ser protexida a toda costa ben sexa vexetal ou animal.

Cando se plantan cultivos tranxénicos é imposible aillalos do seu entorno, salvo que os plantes dentro dunha burbulla. Como resultado terminan por contaminar o seu entorno. Unha vez contaminados os bancos de sementes o proceso é irreversible. Imaxina unha plantación de millo transxénico e nun terreo próximo outra plantación de millo non manupulado xenéticamente. O millo transxénico vai por terminar de contaminar ao que non o é. Isto é un preocupación constante para os agricultores ecolóxicos e xa houbo movementos en Cataluña e Aragón por parte de agricultores, sindicatos agrarios e movementos ecoloxistas para protexer os cultivos ecolóxicos. Polo de agora en España hai catro CCAA declaradas libres de transxénicos: Asturias, Euskadi, Canarias e as illas Baleares.

Agora imaxina que cultivos transxénicos tratados para ser resistentes contaminen a malas herbas. Sería un desastre non? Ben, iso xa aconteceu. O resultado foi unha mala herba que resiste aos pesticidas.

Por qué os transxénicos son perigosos para as persoas?

Na sociedade actual a saúde das persoas está supeditada ao diñeiro. Xa aconteceu coa crise das vacas tolas alimentandoas con piensos que contiñan restos de vacas sacrificadas. O aquí coñecido como síndrome das vacas tolas xa era coñecido por antropologos dende mediados de século en tribus canibais de Papúa Nova Guinea. Alimentar animais con restos de outros animais da mesma especie é unha aberración aparte de perigoso.

É difícil saber os resultados que poden darse en humanos se se alimentan con productos transxénicos. A razón é que ninguén se molestou en facer os estudios pertinentes antes de introducir os productos tranxénicos na cadea alimentaria.

Estase a falar sobre a reducción dos efectos de antibióticos pero iso non é nada novo xa que levamos comendo antibióticos sen sabelo dende fai décadas. Será o tempo o que dictamine as consecuencias que ten sobre as persoas o consumo de transxénicos pero co degradados que están os productos alimentarios actualmente será díficil determinar que dano é causado por un pesticida e cal e causado polo consumo de transxénicos.

Qué fan os governos?

Depende. Os americanos fan o que diga Monsanto & CIA. Os europeus poñen moratorias, o presidente Sarkozy prohibiu o millo MON 810 (de Monsanto) polo seu perigo para a saúde. Ese mesmo tipo de millo que campa as súas anchas por Galiza e España. Algúns governos están preocupados polos efectos que poden os transxénicos na saúde dos seus cidadáns e no medio; outros están ocupados organizando festas gastrónomicas ou xantares masivos para a terceira idade.

A lexislación obriga a indentificar os alimentos transxénicos para que o consumidor sepa o que ten nas mans. O problema está en que, por exemplo, se un porco é alimentado con productos transxénicos os chourizos dese porco non estarán etiquetados como transxénicos pese a estarén incorporados os transxénicos a cadea trófica que deu como resultado eses chourizos. Agora pensemos cantas cousas podemos estar consumindo producidos con transxénicos sin sabermos nada e, por tanto, caracendo da libertade de elección para mercar outros nos que os transxénicos non estean presentes.

Referencias:

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/multinacional/Monsanto/prepara/ensayos/maiz/transgenico/Arteixo/elpepuespgal/20080324elpgal_4/Tes

http://www.greenpeace.org/espana/campaigns/transgenicos

http://www.mujeresholisticas.com/art3.html

http://www.lavozdegalicia.es/sociedad/2008/02/29/00031204284519483959794.htm

Leis universais

4 de Junio de 2008

“A merda do teu veciño sempre vai a caer na tu propiedade e nunca na del”.

Esta é unha lei tan exacta como a da gravidade.

17 de maio

17 de Mayo de 2008

Día de internet; nada que celebrar no rural.

Día das letras galegas; nada que celebrar nas cidades.

Ollo con “Ediciones Rueda”

11 de Mayo de 2008

“O ser humano é o único animal que tropeza dúas veces na mesma pedra.”

Unha das cousas que máis detesto é o marketing telefónico sobre todo cando non saben aceptar un non por resposta e están veña que veña hasta que un perde a paciencia e lles termina mentando a algún familiar. Outra cousa que me produce arcadas son os comerciais porta a porta que veñen a vender dende seguros a baterías de cociña pasando por toda unha amplia variedade de cacharros de dúbidosa utilidade e calidade discutible.

Centrándome en “Ediciones Rueda”, da que buscando por Google se pode atopar unha ampla e variada colección de anécdotas, teño que dicir que eu piquei nunha ocasión e merqueilles unha enciclopedia, concretamente “Nuestro Patrimonio Cultural”. Aconteceu haberá uns catro anos e foi máis ou menos así.

O principio; “Ediciones Rueda” regalame uns libros pola patilla

Un día, tempo atrás, recibo unha chamada dunha señorita moi amable que me di que me vai regalar uns libros como promoción e forma de publicitarse de “Ediciones Rueda”. O guión da chamada está moi ben preparado para que non poñas pegas e dinche que non hai que mercar nada e tal. Que todo forma parte dunha promoción para darse a coñecer entre o público. Pico coma un salmón.

Un par de días despois un amable repartidor tráeme tres libros con obras de Benito Pérez Galdós. Para a miña sorpresa non me intentan vender nada. Flipo!

Segunda parte; enquisa e cachondeo

Uns meses despois recibo outra chamada de “Ediciones Rueda”. A mesma señorita, moi amable tamén, preguntame se me gustaron os libros. O resto da conversa teñoa bastante esquecida pero creo que fala de respostar a unhas preguntas a un encuestador que se vai pasar pola miña casa ou algo así.

Un par de días despois aparece na miña porta un encuestador de “Ediciones Rueda” (mentira!!, era un puto comercial disfrazado de encuestador). Que me fai unhas preguntas sobre gustos literarios e que cando me dou de conta xa me empapelou a merda da colección de “Nuestro Patrimonio Cultural” e uns estupendos regalos a maiores. Realmente poñencho tan bonito que enciclopedia e regalos parecen una ganga. O problema e que os regalos que a priori parecen caralludos son en realidade de moi mala calidade e según o que se comenta pola rede probablemente falsificacións nalgúns casos (os famosos colchóns viscoelásticos Bayer). A enciclopedia se ben o continente parece bonito o contido é bastante pobre e en ningún caso vale o que se paga por ela, nin a cuarta parte.

O día que me venderon esa condenada enciclopedia estiben moi cobreado conmigo mesmo por ser tan pardillo como para deixarme levar por un comercial agresivo e facerme firmar unha compra de algo que realmente non necesitaba. Pero o mellor deste cachondeo estaba aínda por chegar…

Terceira parte: Entrega e sorpresa final

Un días máis tarde apareceron os repartidores de “Ediciones Rueda” para entregarme a enciclopedia e os estupendos regalos (Unha barbacoa eléctrica que nunca funcionou e unha cubertería, mellor dito, media cubertería). En realidade os repartidores non eran repatidores senón comerciales disfrazados que nada maís entregada a mercancía intentaron venderme de tódalas maneiras outra enciclopedia de parques naturais para así poder darme a outra metade da cubertería ?¿?¿?.

Realmente foi unha situación moi desagradable, xa que estes suxeitos non aceptan un non fácilmente e utilizan tácticas de presión hasta o punto de poñerse bastante bordes.

Creo que é común que digan que se non lles mercas a outra enciclopedia eles perden cartos polo transporte. Que son pobres traballadores e outras andrómenas. Polo menos conmigo firexon así.

Ese día fixenme unha promesa; non mercar nunca máis nada que me ofrecerán por teléfono ou porta a porta.

Catro anos despois: “Ediciones Rueda” 2008: O retorno

O xoves pola tarde recibín unha chamada que me trouxo malos recordos. Efectivamente, tratabase dunha señorita de “Ediciones Rueda” que me dicia que me mandaba un libro de regalo pola confianza depositada en “Ediciones Rueda” tempo atrás ao mercarlles a enciclopedia de marras.

So lle tiña que adicar minutos a persoa que ma trouxera para cumprimentar unha enquisa. Evidentemente nunca che dín que a intención única e meterse na túa casa para venderche algo.

O sábado uns suxeitos apareceron diante da miña porta. Dúas persoas novas, cunha vestimenta que tufaba a comercial a dóus quilómetros. Inviteinos a pasar.

Por suposto traían o libro de regalo para darme, “Un menú para cada día”, e procederon conforme ao guión. Todo o que dicen está moi estudiado e ciñese a un guión que debe ser estandar xa que buscando por Google todos os afectados contran as mesmas cousas sobre as parrafadas que usan e como proceden.

No meu caso había un dos comerciais que era o que falaba e outro que se limitaba a observar, probablemente un comercial en formación. Por suposto o primeiro que negan é que sexan comerciais: son do departamento de administración !?¿! e baixan do ceo dos administrativos para traerche un libro a ti, pobre desgraciado. Si claro!!!

Unha vez entregado o libro, o comercial falador empezou coa enquisa. Preguntas que serven de tapadeira para os verdadeiros propositos. O que si realmente me sorprendeu e o estudado que traen o tema. O pavo sabía o meu número de teléfono de memoria!

A parte interesante da enquisa é cando che piden que escollas entre o seu catálogo de regalos aqueles que cres que lle gustarán máis aos seus clientes (un colchón, un sillón de masaxe, un tele, un cámara, un reloxio Festina, e outras cacharradas). Mentres vas respostando, o comercial comentache que eles prefiren regalar cousas destas aos seus clientes en vez de facer publicidade convencional. Non sei se o comercial sabía que “Ediciones Rueda” utiliza a María José Suárez como imaxe da empresa. Non creo que a rapaza o faga gratis.

Finalmente pasanche unhas cantas enciclopedias para que lles digas cal cres que lle gustará máis aos seus futuros clientes. O tema é que a persoa que resposta a enquisa non sabe é que esta sendo enganado dende o momento que responde a primeira pregunta. Realmente cada resposta que da de boa vontade a eses “señores” é en realidade un producto que pasa ao seu carriño da compra.

Unha vez rematada a enquisa en sin deixarte tempo a decir nada o comercial empeza a rellenar unha orde de pedido (evidentemente non che dí que é unha orde de pedido) coas cousas que fuche seleccionando durante a “enquisa”, pero “ojo al parche”, dicindoche que como agradecemento por resportar a enquisa regalanche todos os productos que seleccionaches nas respostas da “enquisa” (enciclopedia que máis che gustou, a tele, o cámara, …). Guau, que sorte!! Ou non?

O truco

A cousa é que de todos eses fantásticos regalos que che dan só tes que pagar o coste de producción da enciclopedia que elixiche na enquisa. Para iso mostranche o suposto coste real da enciclopedia; varios miles de euros. O problema é que a enciclopedia para o merda que é costa unha pasta producila ;-) e o mellor de todo: o coste de producción da enciclopedia varía en función dos regalos elixidos (iso sabelo cando falas con outros clientes (víctimas?) destes espabilados). Acojonante!

O final

Cando caeu o telón e descubriron tódalas cartas foi cando lles dixen que pararan, que non quería nada (o cabrito do comercial xa tiña medio albarán cuberto sen preguntarme nada). Creo que fun bastante correcto e non lles dixen o que opinaba deles senón que simplemente me limitei a rexeitar unha e outra vez a súa “tentadora” oferta durante bastantes minutos. Cando o comercial que levou toda operación viu que non ía sacar nada puxose un pouco borde rompendo o albarán diante de min dicindo que oportunidades coma esas só pasan unha vez (afortunadamente) e que había moita máis xente esperando por elas.

Outras referencias sobre “Ediciones Rueda”

En Halón Disparado
En Buscolu
En Anti Aupper
En CIAO
En El Otro Lado
En Foroswebgratis
En CIAO outra vez
Unha divertida co Teleoperador
En Lne
En Foro Colchón
En Neuronal
En Answers

Máis Dostoyevski e menos empanada

5 de Mayo de 2008

crimen-y-castigo.jpg

Festa da empada mental.

Festa do lisco cachondo.

Festa da troita erótica.

Festa do caldo caldoso.

Festa do touciño marelo.

Festa do berberecho deportista.

Festa do percebe de rio.

Festa do lacón de cuñado.

Festa da filloa cadrada.

Festa da tripa de sapo.

Festa da polbo bailarín.

Festa da…∞

Resultado:

Galicia es, junto a Murcia y Canarias, la comunidad autónoma que registra más casos de obesidad

[From Galicia, entre las regiones con más obesos - inicio . es]

Galicia es la comunidad con más hombres obesos:

[From Galicia es la comunidad con más hombres obesos: el 19% lo son - 20minutos.es]

Festa do libro… do qué?
Feira do libro… locualo?¿? digamelón?¿?
Resultado:

Galicia ocupa el penúltimo lugar en índice de lectura de las autonomías

[From Galicia ocupa el penúltimo lugar en índice de lectura de las autonomías · ELPAÍS.com]

As festas gastronómicas están moi ben e tal e tal pero… [autocensurado]

Endogamia

11 de Enero de 2008

Esta semana pasada tiven que escoitar como unha persoa me relataba algo que por repetitivo e esperado non deixa de enfurecerme. Esa persoa contoume o que lle aconteceu a un familiar seu (ao que coñezo).

Un, cando se entrega ao estudo sacrificando horas de ocio, de sono, de vida social e o mesmo tempo brega día tras día cun traballo agarda que cando menos o seu esforzo sexa valorado ou tido en conta para algo.

A persoa da que vou falar era por expediente a mellor en termos obxetivos, así o dictaban as súas cualificacións. Cando a institución académica na que cursaba os seus estudos ofertou un posto de traballo na que o único criterio de selección era o expediente académic, ela era a primeira na lista. Ese posto tiña que ser para ela. Pero…

…o posto non foi para ela. Por que? Porque ela non era filla dun dos xefeciños desa institución…

Benvidos a Endogamia, Comunidade Autonoma dun país chamado España.

O espiritu do Nadal

22 de Diciembre de 2007

Un ano máis chega o Nadal. É como a declaración da renda, o Gran Irmán ou a gripe: periodicidade anual.

Millóns de persoas votanse a rúa cheos de espiritu navideño dispostos a queimar a súa VISA en compras ridículas que rematan nos faiados das casas pasados uns días. Un “El Dorado” anual para tendas e centros comerciais. Mentres, noutras partes do mundo, millóns de persoas morren de fame ou malviven con menos dun euro ao día.

Ese bonito balón de fútbol polo que pagamos 50 euros foi feito por un meniño paquistaní de 9 anos que cobra 50 euros ao mes traballando en xornadas de 15 horas diarias para a multinacional americana. Esa mesma que lle paga varias dúcias de millóns de dólares anuais a un fulano por darlle patadas a un balón feito por ese neno.

Este “estatus quo” que permite que o 25% da xente teña de todo e o 75% da xente non teña de nada é necesario mantelo cunha serie de políticas que son dictaminadas por as mega corporacións e lobbies económicos que controlan os destinos dos governos. Entre elas están: que as potencias occidentais apoien as governos corruptos nos paises pobres a cambio de ter barra libre para roubar os seus recursos naturais; dedicir que novos paises poden existir e cales non; escoller o proximo país a atacar para roubarlle o petróleo; crear un inimigo real ou ficticio co que atemorizar as masas dóciles…

Dentro duns días Papa Noel chegará chego de regalos para grandes e cativos, milleiros de fermosos animais de compañia serán regalados no Nadal; milleiros de fermosos animais de compañia serán abandoados no vran. Igual que o ano pasado, igual que o ano próximo.

Outro fermoso Nadal para que os mesmos do ano pasado poidan facer a mesma obstentación e que farán o ano que ben.

Agora que o cambio climático deixou de ser unha fumada de hippies e ecoloxistas, e os gobernos empezan a darnos leccións de como gastar menos enerxía, que bonito é ver as luces de Nadal en tódalas cidades do primeiro mundo alumeando a todo meter. Serán lámparas de baixo consumo?

Feliz Centro Comercial e prosperas rebaixas de xaneiro!

Caza de Bruxas en Polonia

8 de Junio de 2007

Xemelgos

O que está a pasar en Polonia é moi grave. Parece incrible que un país coma Polonia estea a dar os mesmos pasos que réximes non democráticos deron en tempos pasados:

Os xemelgos contra Goethe

Vai par de xemelgos

Purificación en Polonia

A homofobia chega do este

Censura en Polonia

Polonia e os perigosos Teletubbies

Polonia inicia unha caza de bruxas comunistas

Polonia paranoica

Technorati Tags:

A Pastoriza e o Plan FIP

8 de Junio de 2007

Preguntome por que o concello de A Pastoriza é un dos poucos da provincia que non ten un só curso do Plan FIP 2007,… e mira que temos cursos a porrón. A pregunta, por suposto, é retórica.

Plan FIP 2007

Technorati Tags: