O libro relata a fascinante historia do crime e o posterior xuízo e axustizamento de Manuel Luxilde. Tamén de da conta dos intentos de salvar a vida dos autores do crime de Santa Cruz que teñen éxito en tódolos casos salvo no referido anteriormente.

Portada do libro O crime de Santa Cruz do Valadoruro

O libro non é só un relato do crime senón unha ventá a sociedade da época. Unha obra costumista dunha época a vez recente e afastada. Un retrato indirecto da parroquia de Bretoña, do sistema xudicial e da situación social na Galiza rural da segunda metade do século XIX. Vemos o impacto social e periodístico que causa o crime con frecuentes referencias ao publicado polos xornais da época -principalmente o Faro de Vigo e La Voz de Galicia-.

De esquerda a dereita; Xosé García, Ramón Seivane, Manuel Luxilde, Xosé Lindín, Antonio Fernández e Ramón Seco

Un dos capítulos incorpora a sentencia ditada o 1 de abril 1889 onde se condena aos seis procesados a pena de morte mediante garrote vil. Tamén é moi interesante ver a forte oposición que xa suscitaba na época pena de morte.

Un libro fundamental para comprender uns feitos que -como relata o libro- foron coincidentes coas asasinatos perpetrados por Jack «O Destripador» na Inglaterra vitoriana. Conten tamén un anexo interesante chamado Relación de protagonistas que da datos de persoas relacionadas directa ou indirectamente co caso (imputados, avogados, testemuñas,…).

A presentación asistimos varios membros da Asociación Cultural Auruxeira, algúns veciños e outras persoas do contorno. O evento -moi ameno- estivo marcado pola proxección por primeira vez ante o público do referido documental. A impresión; moi positiva. Un fiel reflexo do que a festa celta pretende transmitir e dos valores nos que se apoia.

O documental intercala con acerto intervencións -entre elas a miña (modo autobombo on)- de varios membros presentes a pasados da asociación nas que se falan das orixes do festival, anécdotas, do contexto no que se enmarca e que obxectivos se perseguen coa súa celebración. Todo acompañado con imaxes de pasadas edicións e, sobre todo, da edición do ano 2011.

Entrará no circuíto dos festivais de curtas polo que a súa difusión pode ser elevada. Nos encantados! Unha carta de presentación para a festa celta e para Bretoña. Que máis podemos pedir! Ogalla sirva para atraer a máis xente a festa

Hai tempo para a lembranza dos que pasarón e axudarón. Tempo para rememorar vellas anécdotas. Tempo para voltar ao noso propio pasado pasado como asociación e lembrar aquelas xuntanzas multitudinarias no salón parroquial de finais dos anos noventa. O mesmo salón parroquial usado para presentar o filme.

A música que nos acompañou durante quince anos acompáñanos tamén durante os 20 minutos que dura o documental. A música; elemento fundamental da nosa historia, do noso pasado e de calquera narración. Ligazón poética entre os pobos. Ligazón entre as xentes sexan de onde sexan.

Máis ca un documental: unha declaración de intencións.

Será comercializado a un prezo de 10 euros e será posible mercalo en varios comercios de Bretoña e, por suposto, na seguinte edición do Lugnasad. A tirada inicial consta de 200 exemplares. Agardemos que sexa un éxito e que o realizador teña que facer novas tiradas.

Nun principio non podo negar que me pareceu unha putada gorda. Pero faise e punto. Non son unha persoa que desfrute diante dunha audiencia, por comprensiva que esta poida ser, como para desfrutar diante dunha audiencia que en moitos casos está obrigada a acudir a este tipo de cursos para non perder as prestacións.

O bo de non ter nada preparado e ter que facelo dun día para outro baixo presión é que comprobas como estás de saúde. Mentres os colegas desfrutan do sol e do tempo libre eu ai -dalle que dalle- preparando presentacións e inventando exercicios. Pensando en non cagala e meter algunha burrada. Pensando como era isto e aquelo.

Polo menos os temas a desenvolver eran algo divertidos (Linux e redes). Tomeino como unha aprendizaxe. Unha oportunidade de tamén aprender eu cousas. Non hai como traballar baixo presión para coñecer os nosos límites pero tamén para saber se estamos no sitio correcto e no momento indicado. Cheguei a interesantes conclusións.

Menos mal que tiña aínda medio fresco o LPIC e o CNNA. Con iso, os apuntes que tiña e un par de libros que merquei fun sacando as materias para diante. O mellor posible tendo en conta que as clases preparabas pola mañan ,no traballo ordinario, e dabanse ao medio día, despois de comer algo a carreira.

Aprendín a manexar Impress. Tiña claro que non ía a dar apuntes para que os alumnos tiveran que votar o día copiando «rollos» en pleno xullo e agosto. Odiábao cando era estudante e sigo a odialo a día de hoxe. Sería a forma máis fácil. Máis cómoda para min. Nembargantes optei polas presentacións. Un sistema máis dinámico, visual e -creo- efectivo. Unha presentación por día e uns poucos exercicios para facer en plan parcitipativo e grupal. Esa foia a miña receita.

Respecto aos alumnos. Que dicir? Espero non os ter matado de aburrimento. Agardo que aprenderan algo. A maior alegría foi que un deles atopou traballo e que me dixo que lle fora útil o que déramos nas clases. Iso xa compensa todo o esforzo. Motiva! Vin unhas cantas persoas con moito potencial que se esta crise ou os políticos non impiden poden ser moi bos.

Estou a revisar os contidos para -cando teña tempo- colgalos para que os descargue quen queira. Espero que podan ser útiles. Teño que substituír varias fotos e gráficos collidos as presas de Google Imaxes para engadir imaxes tomadas ou creadas por min.

Falei moito de software libre, de Richard Stallman, da FSF, de Theo de Raadt, de Debian, de porque era mellor usar drivers libres anque foran de menor calidade que drivers privativos. Puxen exemplos de empresas que se gañan a vida con software libre e non falando de software libre para despois facer xusto contrario. Falei algo de licenzas. De porque prefiro a GPL a BSD. De outros temas similares que é difícil facer ver ao usuario común dun aparello informático. Falei de porque me din de baixa de Facebook e de porque o considero un perigo. Falei dos servizos na nube e a súa problemática. Comprendín que prefiro a filosofía a informática.

Ruta Fluvial do Coto da Auruxeira

Este pequeno rio discorre plácido polo barrio da Igrexa no seu desatino siseante por Bretoña. Ao seu carón xeracións de britonienses fixeron parte da súa vida cotiá. Pobra diso son os seus muíños. Estrelas da arquitectura popular e exemplo do uso de enerxías renovables dende séculos antes de existir o termo.

O Miñotelo ao seu paso por Bretoña foi obxecto de profundos, necesarios e beneficiosos cambios grazas a iniciativa de colectivos como a «Asociación de Amigos da Feira de Bretoña» e a implicación do concello de A Pastoriza para recuperación desta canle fluvial para o seu uso lúdico.

Froito desta actuación é o paseo fluvial construído ao seu carón que permite percorrer o barrio da Igrexa de norte a sur pola súa vertente setentrional, gozando da paisaxe e do patrimonio.Ese patrimonio que é a mostra dos modos de vida das xentes do lugar durante xeracións.

A través do «Paseo Fluvial Coto da Auruxeira» podemos i r contemplando tres muíños que aproveitaron a forza da auga para moer o gran e ser punto de encontro das persoas. Estes muíños son:

• O muíno da vila


Muiño da Vila en Bretoña

• O muíno da valiña


Muiño da Valiña en Bretoña

• O muíno do pico


Muiño do Pico en Bretoña

Cada un deles ten a súa propia historia que contar. Interesante e necesario sería que en futuras actuacións se recuperara o uso de polo menos un deles para que persoas non tiveron o pracer de ver como era o seu funcionamento poidan satisfacer a súa curiosidade. E Que sabe! Tal vez nun futuro facer algún tipo de festa ou romaxe que teño como motivo a actividade dos muíños.

Caminño do Coto da Auruxeira en Bretoña

Máis que auga, o Miñotelo leva a memoria dun pobo: Bretoña.

Un documental onde podemos ver como un grupo de xente boa se enfrenta a mentira e os crimes coa verdade.
Vía: PuntoGeek

Non lembro o tempo que fai que non teño un ordenador con windows na casa pero pode que ande preto dos cinco anos. Non ter windows ten unhas grandes vantaxes que non é necesario mencionar pero tamén ten certos inconvenientes. O primordial é que algunha aplicación pode non estar portada a Linux ou que o equivalente non nos agrade. Hoxe en día é raro que votemos en falta unha aplicación en Linux. A alternativa a estes problemas sobre todo neste tempo onde presuntamente o acceso a internet está -debería estar- dispoñible para un alto porcentaxe da poboación pode pasar por usar aplicacións web dende o noso navegador favorito -Firefox, of course-.

Coñecía Quizlet dende fai tempo pero estivo esquecida ata que por motivos laborais recentemente tiven que facer un informe para un proxecto. Quizlet é unha aplicación web pensada para aprender vocabulario usando flashcards pero que pode ser usada para memorizar calquera tipo de contido que poida ser sintetizado en preguntas e respostas de maneira similar a un Trivial. A páxina ten un deseño agradable e funcional e cantidade inxente de mazos de preguntas e respostas listas para usar. Por suposto, a gracia estar en crear os nosos propios mazos de cartas.

Ten dous modos de estudo e outros dos de aprender a base de xogos que son bastante adictivos. Paréceme unha ferramenta excepcional de estudo sobre todo se a comparamos coas ferramentas informáticas que se están a usar nos colexios actualmente como pode ser Jclic.

Quén é o figura que está detrás de Quizlet?

Pois como soe pasar nestes casos un rapaz que empezou a desenrolar a aplicación con 15 anos: Andrew Sutherland. Como gran parte dos emprendedores da rede internet: americano.

I started Quizlet in October 2005, back when I was a mere 15-year-old (human years). I had just received a list of 111 French Animals to memorize from my magnanimous French teacher. I was puttering along with my dad with some call-and-response type quizzing. «Man, I love doing this» was NOT what I was thinking. So I put my thinking cap on, and the first line of code for Quizlet was written that night. Of course, that code was all deleted when I thought about what Quizlet would be. You really should plan first.

Quizlet is a lean, mean operation. For its first 420 days, it was the work of only myself. I did all the designing, programming, debugging, and perfecting. The project had no product managers, no marketers, and no venture capitalists. It was just me and my testers. Recently I’ve realized some things are out of my field of expertise. So there are a bunch of other people involved these days. In November 2009, Dave Margulius became CEO of Quizlet LLC after working with me on the site for 2 years, while I remain President and CTO. We now have an office in San Francisco where our small and growing team works on Quizlet every day. Together we’re working on making Quizlet a great business that remains true to its roots.

Positivo

• Quizlet é gratis
• Fácil de usar
• Gran cantidade material xa creado
• O xogos son divertidos e aprendese moito con eles
• Permite escribir as respostas
• Usable dende calquera sistema operativo
• Aplicacións dispoñibles para acceder vía móbil

Negativo

• Non temos acceso ao código fonte da aplicación
• Interface en inglés
• Non sabemos que algoritmo de repetición espaciada usa

Por moito que se poida dicir sempre van a quedar as cousas máis hilarantes e divertidas no tinteiro por fala da memoria ou vergoña de contalas. Sexa este pequeno resumo: a punta do iceberg.

1.Camisetas e cartel – Por difícil de que sexa de crer tres semanas antes da festa celta nin tiñamos deseño para as camisetas nin para o cartel. Unha serie de imponderables propios dun filme de Mel Brooks facían que sacaramos o plan Z do baúl para solventar este imprevisto. O cartel foise apañando -e, por certo, ben bonito- unha semana antes do Lugnasad. O fin de semana antes da festa unha serie de nativos britonienses adicáronse a pegar carteis por voa parte da mariña ata esgotar o papel. Foi cando nos demos de conta que 500 sempre é mellor que 300. A Lugo non chegaron carteis ata o martes (tres días antes da festa) e moi contados porque nos quedaban menos de 20. Como teño comentado en varias ocasións; as xentes de Bretoña somos afeccionados a traballar baixo presión. Senón non presta igual. Non é o mesmo. As camisetas chegaron a Bretoña o día antes da festa. Non esta mal. En outras edicións pasadas teñen chegado o mesmo día da festa. Neste punto é importante resaltar que pedimos as camisetas de muller azuis e con tirantes e as de home cor chocolate. Recibimos unhas camisetas de muller de cor marrón claro e con mangas e unhas fermosas camisetas de home de cor marrón escuro pero non chocolate. Imponderables da vida!!
2.Son – Digamos que se nos presentou a oportunidade de optar a unha amplificación máis potente da que normalmente tiñamos. Neste caso unha empresa de amplificación da que non darei datos identificativos nos tentou de convencer de tódalas as súas bondades. Este era un caso para noso experto negociador que tras unha larga conversa con esta empresa quedou convencido das súas bondades. Ao final picamos. Contratamos a nova empresa de amplificación que quedamos tan panchos ata que a 15 días xustos da festa nos chama o fulano da amplificación para dicirnos que pasaba de nós. Menudo marrón. Que profesionalidade!! Menos mal que puidemos voltar a votar man da empresa que facía a amplificación anos anteriores non sen traballos.
3.Vodas celtas – Este ano estreamos druída con bastante éxito o cal fixo que todo transcurrira máis ou menos placidamente salvo pola escaseza de persoal (guerreiros) que fixo que a media hora de iniciar a representación das vodas celtas nos faltara unha persoa para levar o estandarte. Esa foia a miña. Por primeira vez dende que se fai a festa tiven a oportunidade de presenciar o rito das vodas celtas en primeira fila ademais de comprobar o incomodo que é de levar o estandarte sen tropezar ou pegase unha hostia de tres pares.
4.Conxuro da queimada – Normalmente cando a queimada está preparada hordas de “celtas por un día” tíranse a por un grolo de queimada gratuíta bebéndoa, en moito casos aínda ardendo. Xurdiron algúns fallejos nesta edición que fixeron que só os máis celtas do lugar se animaran a repetir un copazo de queimada. Entre eles compre destacar a desaparición do azucre para a queimada que posteriormente aparecería a altas horas da madrugada. Unha queimada sen azucre xa se sabe: tira para atrás. Outro aspecto foi a cantidade de veleno que se lle meteu a queimada. Con veleno estoume referindo a café; non pensemos mal. Máis que queimada saíunos un estupendo licor café ben quentiño. Pese a todos estes imprevistos tampouco é que sobrara moita queimada.
5.Colocación dos indicadores – Unha tradición inseparable do Lugnasad é a noite antes a poñer os indicadores na estrada. Catro dos mellores britonienses que formaban un comando foron os escollidos. Unha vez requisada unha furgoneta para tan magna tarefa dividímonos en dous grupos e procedemos coas operacións especiais de chantado e clavado. Deixarei os detalles humorísticos para outra ocasión e centrareime no grave. Cando xa estabamos a punto de rematar, só falta colocar o sinal na Cruz da Cancela, case temos un desgusto dos gordos por unhas vacas que atravesaron a estrada e provocaron un accidente gordo do que tanto os que iamos no coche diante como os que viñan na furgona atrás libramos por cuestión de segundos. Unha parella non tivo tanta sorte. Por fortuna non houbo perdidas persoais. Ao final a misión foi cumprida con éxito e varios fermosos indicadores deron a benvida aos asistentes ao Lugnasad de Bretoña.

Agardo que vos guste e que veñades a posiblemente derradeira edición da Festa Celta de Bretoña.