Experiencia como profesor

Estiben todo este vran como docente dun plan FIP denominado «Programador de aplicacións informáticas». Foron uns meses intensos e bastante estresantes xa que foi un xoves cando se me dixo que empezaba o luns. Sen temario, sen nada preparado, sen tempo, despois dun ano con moito estres,…

Nun principio non podo negar que me pareceu unha putada gorda. Pero faise e punto. Non son unha persoa que desfrute diante dunha audiencia, por comprensiva que esta poida ser, como para desfrutar diante dunha audiencia que en moitos casos está obrigada a acudir a este tipo de cursos para non perder as prestacións.

O bo de non ter nada preparado e ter que facelo dun día para outro baixo presión é que comprobas como estás de saúde. Mentres os colegas desfrutan do sol e do tempo libre eu ai -dalle que dalle- preparando presentacións e inventando exercicios. Pensando en non cagala e meter algunha burrada. Pensando como era isto e aquelo.

Polo menos os temas a desenvolver eran algo divertidos (Linux e redes). Tomeino como unha aprendizaxe. Unha oportunidade de tamén aprender eu cousas. Non hai como traballar baixo presión para coñecer os nosos límites pero tamén para saber se estamos no sitio correcto e no momento indicado. Cheguei a interesantes conclusións.

Menos mal que tiña aínda medio fresco o LPIC e o CNNA. Con iso, os apuntes que tiña e un par de libros que merquei fun sacando as materias para diante. O mellor posible tendo en conta que as clases preparabas pola mañan ,no traballo ordinario, e dabanse ao medio día, despois de comer algo a carreira.

Aprendín a manexar Impress. Tiña claro que non ía a dar apuntes para que os alumnos tiveran que votar o día copiando «rollos» en pleno xullo e agosto. Odiábao cando era estudante e sigo a odialo a día de hoxe. Sería a forma máis fácil. Máis cómoda para min. Nembargantes optei polas presentacións. Un sistema máis dinámico, visual e -creo- efectivo. Unha presentación por día e uns poucos exercicios para facer en plan parcitipativo e grupal. Esa foia a miña receita.

Respecto aos alumnos. Que dicir? Espero non os ter matado de aburrimento. Agardo que aprenderan algo. A maior alegría foi que un deles atopou traballo e que me dixo que lle fora útil o que déramos nas clases. Iso xa compensa todo o esforzo. Motiva! Vin unhas cantas persoas con moito potencial que se esta crise ou os políticos non impiden poden ser moi bos.

Estou a revisar os contidos para -cando teña tempo- colgalos para que os descargue quen queira. Espero que podan ser útiles. Teño que substituír varias fotos e gráficos collidos as presas de Google Imaxes para engadir imaxes tomadas ou creadas por min.

Falei moito de software libre, de Richard Stallman, da FSF, de Theo de Raadt, de Debian, de porque era mellor usar drivers libres anque foran de menor calidade que drivers privativos. Puxen exemplos de empresas que se gañan a vida con software libre e non falando de software libre para despois facer xusto contrario. Falei algo de licenzas. De porque prefiro a GPL a BSD. De outros temas similares que é difícil facer ver ao usuario común dun aparello informático. Falei de porque me din de baixa de Facebook e de porque o considero un perigo. Falei dos servizos na nube e a súa problemática. Comprendín que prefiro a filosofía a informática.