Este ano acompañou o tempo facendo que a festa fose un éxito. Que siga!

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

En Gnome, unha forma de gravar o escritorio e mediante a combinación de teclas Ctrl+Shift+Alt+R. Un pouco lío. Outra forma de gravar o escritorio é usando ffmpeg. Mola para os que nos gusta fedellar co Terminal pero é un pouco incomodo para o resto do mundo. Buscando podemos atopar algunha alternativa máis.

Kazam Screencaster é un frontend de ffmpeg que permite gravar con extrema facilidade screencast con audio incluido ocultando ao usuario a complexidade de ffmpeg. Ideal para facer os nosos propios videotutoriais.

Kazam está pensado para ser instalado en Ubuntu a través de PPA. Vexamos como podemos instalalo en Debian dunha forma moi simple:

wget -c https://launchpad.net/kazam/unstable/1.0.3/+download/kazam_1.0.3.tar.gz
tar zxvf kazam*
cd kazam*
sudo apt-get install python-distutils-extra
sudo pyhton setup.py install

O resultado:

Kazam Screencaster

O libro relata a fascinante historia do crime e o posterior xuízo e axustizamento de Manuel Luxilde. Tamén de da conta dos intentos de salvar a vida dos autores do crime de Santa Cruz que teñen éxito en tódolos casos salvo no referido anteriormente.

Portada do libro O crime de Santa Cruz do Valadoruro

O libro non é só un relato do crime senón unha ventá a sociedade da época. Unha obra costumista dunha época a vez recente e afastada. Un retrato indirecto da parroquia de Bretoña, do sistema xudicial e da situación social na Galiza rural da segunda metade do século XIX. Vemos o impacto social e periodístico que causa o crime con frecuentes referencias ao publicado polos xornais da época -principalmente o Faro de Vigo e La Voz de Galicia-.

De esquerda a dereita; Xosé García, Ramón Seivane, Manuel Luxilde, Xosé Lindín, Antonio Fernández e Ramón Seco

Un dos capítulos incorpora a sentencia ditada o 1 de abril 1889 onde se condena aos seis procesados a pena de morte mediante garrote vil. Tamén é moi interesante ver a forte oposición que xa suscitaba na época pena de morte.

Un libro fundamental para comprender uns feitos que -como relata o libro- foron coincidentes coas asasinatos perpetrados por Jack «O Destripador» na Inglaterra vitoriana. Conten tamén un anexo interesante chamado Relación de protagonistas que da datos de persoas relacionadas directa ou indirectamente co caso (imputados, avogados, testemuñas,…).

A presentación asistimos varios membros da Asociación Cultural Auruxeira, algúns veciños e outras persoas do contorno. O evento -moi ameno- estivo marcado pola proxección por primeira vez ante o público do referido documental. A impresión; moi positiva. Un fiel reflexo do que a festa celta pretende transmitir e dos valores nos que se apoia.

O documental intercala con acerto intervencións -entre elas a miña (modo autobombo on)- de varios membros presentes a pasados da asociación nas que se falan das orixes do festival, anécdotas, do contexto no que se enmarca e que obxectivos se perseguen coa súa celebración. Todo acompañado con imaxes de pasadas edicións e, sobre todo, da edición do ano 2011.

Entrará no circuíto dos festivais de curtas polo que a súa difusión pode ser elevada. Nos encantados! Unha carta de presentación para a festa celta e para Bretoña. Que máis podemos pedir! Ogalla sirva para atraer a máis xente a festa

Hai tempo para a lembranza dos que pasarón e axudarón. Tempo para rememorar vellas anécdotas. Tempo para voltar ao noso propio pasado pasado como asociación e lembrar aquelas xuntanzas multitudinarias no salón parroquial de finais dos anos noventa. O mesmo salón parroquial usado para presentar o filme.

A música que nos acompañou durante quince anos acompáñanos tamén durante os 20 minutos que dura o documental. A música; elemento fundamental da nosa historia, do noso pasado e de calquera narración. Ligazón poética entre os pobos. Ligazón entre as xentes sexan de onde sexan.

Máis ca un documental: unha declaración de intencións.

Será comercializado a un prezo de 10 euros e será posible mercalo en varios comercios de Bretoña e, por suposto, na seguinte edición do Lugnasad. A tirada inicial consta de 200 exemplares. Agardemos que sexa un éxito e que o realizador teña que facer novas tiradas.

Nun principio non podo negar que me pareceu unha putada gorda. Pero faise e punto. Non son unha persoa que desfrute diante dunha audiencia, por comprensiva que esta poida ser, como para desfrutar diante dunha audiencia que en moitos casos está obrigada a acudir a este tipo de cursos para non perder as prestacións.

O bo de non ter nada preparado e ter que facelo dun día para outro baixo presión é que comprobas como estás de saúde. Mentres os colegas desfrutan do sol e do tempo libre eu ai -dalle que dalle- preparando presentacións e inventando exercicios. Pensando en non cagala e meter algunha burrada. Pensando como era isto e aquelo.

Polo menos os temas a desenvolver eran algo divertidos (Linux e redes). Tomeino como unha aprendizaxe. Unha oportunidade de tamén aprender eu cousas. Non hai como traballar baixo presión para coñecer os nosos límites pero tamén para saber se estamos no sitio correcto e no momento indicado. Cheguei a interesantes conclusións.

Menos mal que tiña aínda medio fresco o LPIC e o CNNA. Con iso, os apuntes que tiña e un par de libros que merquei fun sacando as materias para diante. O mellor posible tendo en conta que as clases preparabas pola mañan ,no traballo ordinario, e dabanse ao medio día, despois de comer algo a carreira.

Aprendín a manexar Impress. Tiña claro que non ía a dar apuntes para que os alumnos tiveran que votar o día copiando «rollos» en pleno xullo e agosto. Odiábao cando era estudante e sigo a odialo a día de hoxe. Sería a forma máis fácil. Máis cómoda para min. Nembargantes optei polas presentacións. Un sistema máis dinámico, visual e -creo- efectivo. Unha presentación por día e uns poucos exercicios para facer en plan parcitipativo e grupal. Esa foia a miña receita.

Respecto aos alumnos. Que dicir? Espero non os ter matado de aburrimento. Agardo que aprenderan algo. A maior alegría foi que un deles atopou traballo e que me dixo que lle fora útil o que déramos nas clases. Iso xa compensa todo o esforzo. Motiva! Vin unhas cantas persoas con moito potencial que se esta crise ou os políticos non impiden poden ser moi bos.

Estou a revisar os contidos para -cando teña tempo- colgalos para que os descargue quen queira. Espero que podan ser útiles. Teño que substituír varias fotos e gráficos collidos as presas de Google Imaxes para engadir imaxes tomadas ou creadas por min.

Falei moito de software libre, de Richard Stallman, da FSF, de Theo de Raadt, de Debian, de porque era mellor usar drivers libres anque foran de menor calidade que drivers privativos. Puxen exemplos de empresas que se gañan a vida con software libre e non falando de software libre para despois facer xusto contrario. Falei algo de licenzas. De porque prefiro a GPL a BSD. De outros temas similares que é difícil facer ver ao usuario común dun aparello informático. Falei de porque me din de baixa de Facebook e de porque o considero un perigo. Falei dos servizos na nube e a súa problemática. Comprendín que prefiro a filosofía a informática.

Lembro dentro da miña infancia e preadolescencia eses duelos deportivos, convertidos co paso do tempo e da crenza, case sempre certa, de que calquera tempo pasado foi mellor, uns tipos moi altos cunha pelota gorda. Lembro o mundial de España 82, a Perico demarrando, a quinta do voitre,… pero sobre todo lembro baloncesto.

A voz de Ramón Trecet achegando a NBA nun programa absolutamente diferente a todo o visto por aquel entón. Os partidos da NBA nos primeiros anos da galega os sábados pola maña. A liga ACB, a copa de Europa de clubes…

Épicas batallas, máis alá do deportivo, entre as seccións de baloncesto do Real Madrid e o FC Barcelona; Aito vs Lolo, Norris vs Martín. Dous estilos antagónicos. Dúas formas de entender o show. Case sempre gañaba o Barça -ou esa sensación teño na memoria-. A figura de Aito parecía a dun coloso de Rodas invencible -salvo en Europa onde uns tipos vestidos de marelo facían que iso de ser os mellores parecera fácil-. Aito era e segue a ser un tótem do baloncesto, alguén dotado para ver o detalle desequilíbrante onde ninguén máis o pode/ía ver.

A finais dos anos 80 tivemos a sorte de ver fronte a fronte as mellores xeracións de xogadores que deu o deporte da canastra. A poderosa URSS comandada por Sabonis, Volkov, Marciulonis, … fronte ao talento en estado puro da nova xeración Iugoslava da man de Petrovic, Kukoc, Radja, Pasplj e Divav que alcanzaría o seu cenit no mundial de Arxentina 90 dobregando aos soviéticos con Pasplj, Kukoc e Petrovic como dominadores.

No outro lado do atlántico Jordan, Bird, Magic, Thomas, Mullin, Ewing, Olajuwon, Barkley, ….. Case nada!

Nos torneos de clubes, as fulgurantes aparicións de equipos como o Zalguiris de Sabonis, a Cibona de Petrovic e como colofón mesiánico o dominio absolutos durante tres anos da Jugoplastika de Split comandada por Kukoc demostraban que o baloncesto era cousa dos países orientais. A Jugoplastika coroouse como o mellor equipo de baloncesto europeo das últimas décadas facendo un xogo vibrante e desenfadado baseado na calidade individual moi distinto ao que anos despois practicaría o seu entrenador -Bozidar Malkovich- no Limoges para facelo campión.

Para ver a calidade que atesouraba esa Jugoplastika só chega con lembrar algún dos seus compoñentes; Kukoc, Radja, Perasovic, Ivanovic, Savic, Naumosky, Tabak, … Como non engancharse a un deporte protagonizado por auténticos artistas e que pese aos seus propios egos entendían que o éxito está no traballo colectivo.

O por aquel entón débil baloncesto grego empeza a afrouxar billetes para crear equipos competitivos que se puideran plantar en finais europeas. O Olimpiakos fichaba a Zarco Pasplj. De non ser por Kukoc sería Pasplj o mellor aleiro de Europa sen discusión.

Paspalj era un tipo peculiar en todos os aspectos. Fumador empedernido. Tiña unha mecánica de tiro nada ortodoxa pero moi efectiva. Excelso esperto no lanzamento apoiándose na táboa. O seu talento era adornado co mellor primeiro paso ofensivo do continente. Cando iniciaba unha penetración o defensor só podía tentar manter o equilibrio e disfrutar nunha posición privilexiada dunha canastra de fermosa factura rezando para que algún dos pivots fora capaz de frear a Paspjl.

A altura de Pasplj -2,06- permitíalle alternar as posicións de aleiro e ala-pivot facendo incluso en ocasións labores de base-aleiro -no que Kukoc e Bird foron os grandes referentes- e o seu gran talento facía que fora o mellor en ámbalas posicións. Durante anos foi Pasplj o propietario do posto de titular na posición de aleiro en Iugoslava por diante de Kukoc. Antes da desmembración de Iugoslavia Pasplj xogaba principalmente de aleiro. Posteriormente baixo a bandeira de Serbia e Montenegro xogou a maioría das veces de ala-pivot.

Viaxeiro incansable

O seu frenético deambular fixo que vestira a camisola de moitos equipos:

1. Buducnost.
2. Partizan.
3. San Antonio Spurs.
4. Olympiakos.
5. Panathinaikos.
6. Panionios.
7. Racing de Paris.
8. Aris de Salónica.
9. Virtus.

Destacou sempre pola súa capacidade anotadora sendo máximo anotador da liga Iugoeslava co Partizan na tempada 90-91 nun equipo no que estaba acompañado por talentos como Djordjevic e Danilovic. Pese a non gañar o campionato, as súas grandes actuacións servíronlle para conseguir un contrato no emerxente Olympiakos grego.

A súa primeira tempada en Grecia foi brutal. Promediou 33,7 puntos de media por partido levando a un Olympiakos en construción a final na que serían derrotados polo PAOK. A segunda final perdida en dous anos.

O ano seguinte cun equipo fortalecido e promediando 25 puntos por partido arrasou en Grecia gañándoo todo pero perdendo a Final Four contra o Limoges de Malkovich ao pisar a liña de banda no ataque decisivo. Agrandábase a maldición de Paspalj.

A maldición dos tiros libres

Paspalj era un tirador magnifico de tiros libres ata a tempada 93-94 no que os seus promedios baixaron dun magnífico 86% a menos do 50%. Isto custaríalle a Final Four dese ante onde Olympiakos caía derrotado polo Juventud de Badalona fallando Pasplj dous tiros libres decisivos ao final do partido. A maldición agrandábase.

A partir de esa tempada o seu tiro nunca voltaría a ser a arma letal que fora.

A traizón

O ídolo de toda unha afección ficharía en 1994 polo máximo rival e inimigo: Panathinaikos. No Panathinaikos pese a ser a gran estrela e máximo anotador o seu impacto e o seu xogo non foi consistente como nas tempadas anteriores.

Unha das últimas aparicións a primeiro nivel de Paspjl foi na Final Four de Zaragoza comandando o equipo verde. Decepcionou. Agrandouse a lenda negra deste gran xogador que viña a dicir que era un xogador que se viña abaixo nos grandes eventos.

Post Panathinaikos

As súas actuacións no resto dos equipos nos que militou sempre foron consistentes e mellorando as clasificacións dos mesmos. En Paris fixo campión ao Racing por primeira vez en máis de 40 anos.

Problemas de saúde

O tabaco tentou matar a Zarco en varias ocasións. No ano 2001 sofre un gravisimo infarto que o ten ao borde da morte. Ese mesmo ano, meses despois, volve a sufrir outro infarto.

Esta ruta sae, como non, do centro de Bretoña (Barrio da Igrexa) collendo dirección a Mourelle meténdose por camiños que levan as leiras das granxas do Castrillón. Unha vez chegados a Mourelle damos volta ata entrar pola agreste pista que nos levará á linde entre Bretoña e Riotorto xusto detrás de Luxilde.

Iniciamos un serpernteo continuo polas fermosas paraxes que separan os concellos pastoricense e riotorteño ata chegar as estribacións do barrio do Pedredo para, unha vez sobrepasado, encarar unha curta pero dura ascención cara a Cruz da Cancela. Non chegaremos a ela xa que unha vez topemos coa estrada xeral collemos polo camiño que atravesa Carracedo na súa vertente sur bordeando barrios como Álvite, Currrás e Macieira ata chegar ao barrio de Francos difrutando durante todo o camiño dunhas fermosas vistas do val.

O descenso a Francos é rápido e curto xa que sen internarnos no barrio poñemos dirección as naves da louseira que están entre Francos e Xemil para despois continuar cara a parroquia de Úbeda. Unha vez alí, agardanos un descenso vertixinoso e unha nova subida para coronar o pequeno monte de Fontao e poñer o rumbo cara a Bretoña bordeando o barrio de Fitoiro e indo paralelos a estrada N-122 polo camiño de acceso as fincas. Chegamos!

Unha pequena gran ruta para pasar enredados unha tarde de vran ou de inverno.

Distancia percorrida: 27 km.

Desnivel acumulado subindo: 515 metros.

Desnivel acumulado baixando: 455 metros.

O tempo non foi o mellor. Choveu! Daba igual. A xente coa que falei: moi contenta. Realmente parece que a cousa foi moi ben.

Sorprendeume gratamente a implicación dos asistentes. Non por inesperada, senón por afectuosa. Sen problemas destacables salvo os provocados polo grupiño de sempre. Xa estamos afeitos. Non pasa nada. Tamén nos visitou Xena "A princesa guerreira". Creo que comera callos

Coma sempre o punto álxido foi a celebración das vodas celtas a cargo do druída Chao de Luxilde. Innovouse neste aspecto gracias a colaboración do escultor Fernando Villapol que cedeu unha escultura para facer de deus Lugh ante unha ofrenda por parte dos noivos antes das vodas.

Tras os vodorrios chegou a queimada. Un momento sobrio e rápido para dar paso ao desenfreo por coller unha pinga da rica queimada que é de balde. Lembrase a xente que se mete as mans no perolo pódese mancar.

A música coma sempre nas últimas edicións moi ben:

1. Muxarega
2. Linho do cuco
3. Pe de boi
4. Ultráqáns

Para remarcar o carácter especial desta edición realizouse un documental que verá a luz nos próximos meses que servirá, polo menos, que cando dentro de trinta anos no asilo contemos as aventuras que vívemos con Lugnasad teñamos unha proba gráfica que corrobore o noso relato. Un recordo para todos os que pasaron e deixaron a súa impronta na Asociación Cultural Auruxeira.

Nas quince edicións de Lugnasad celebradas sempre tivemos moita sorte coa choiva. Tivemos anos nos que despois de chover todo o día paraba a iso das oito da tarde para dar un trégua. Case diría que tiñamos un anxo protector. Ata este este ano. Conto todo a cousa non afectou nada ao desenrolo da festa. Outro ano máis a sorte púxose do noso lado.

Ao día seguinte, ao achegarnos a recoller o lixo os primeiros pensamentos foron para preparar a edición XVI da festa celta. A cabeza dando voltas para tentar mellorar e seguir a diante un ano máis ata que o corpo aguante.

Saímos dende o barrio da Igrexa e tiramos cara a ruta do coto da Auruxeira meténdonos pola carrilleira que está antes da Gancobre facendo a travesía ata a corredoira que nos leva ao Coto da Auruxeira. Pasado o coto seguimos paralelos a estrada pola pista que hai ao carón dela collendo cara a Fontao para despois comezar a ascensión ao monte de Fontao. Unha ascensión curta pero esixente.

Culminado o monte viramos a dereita en dirección a Francos onde pistearemos por zonas onde se alternan pequenas subidas e baixadas ata que encaramos dirección Campodoso. Tiraremos pola estrada ata coller o desvío ao refuxio de caza pero en vez de ir ao refuxio seguiremos recto.

Unha vez remata o camiño temos unha dura ascensión na que será necesario por pe a terra nalgunha ocasión para sortear certas trialeiras. Cando chegamos ao cumio podemos deleitarnos cunhas vistas que nos permitendivisar en dias claros a ría e a vila de Foz, as terras de Riotorto, Pontenova e Asturias, a serra de Meira, parte do concello de Pastoriza, a Corda, terras dos concellos de Mondoñedo e Lourenza, … e tamén moito eólico e a cicatriz xigantesca da autovía do cantábrico.

O descenso é bastante plácido salvo por un par de zonas técnicas onde podemos por a proba a nosa pericia ou pegarnos un gañotazo. Unha vez pisamos a LU-122 é un paseo ata o punto de saída.

Unha ruta de menos de 20 kilometros para facer en calquera momento.

Pese a que maioría dos equipos eran de distintas partes do estado tamén había dous equipos portugueses e un ruso que, por certo, tiña a equipación máis bonita -opinión persoal- de tódolos equipos participantes.

Votase en falta que en eventos ciclistas deste tipo o rutometro non este acompañado dun trac ou mapa. Nesta etapa de Riotorto creo que había varios puntos de moito interese; baixada a Lourenzá, ascensión a Cruz da Cancela, descenso final a Riotorto e todo o tramo Trabada-Lourenzá.

A tenor do que vin a presenza de público foi máis ben escaso. Pena.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]