O parvo que se cre o rei
Vinte cara a cara. Non es nada do outro mundo. Un parvo máis que se cre alguén porque por un accidente cósmico outorgóuselle un pouco de tempo neste planeta.
Qué fas con el? Nada. A túa mente atrofiada non é capaz nin sequera de calibrar a razón da súa propia existencia. Se o fixeras o teu punto de vista, a túa situación vital, cambiaría. Abúrresme. Sinto pena por ti. Eu vin que todo e fútil; ti nunca o chegarás a comprender. Temos que deixarnos levar coma a folla que vai paseniño río abaixo. Entendes? Xa sei que non. Observando o camiño verías que todo o que queres xa o tes. Non es capaz de entendelo. Non falo desas parvadas que tanto che gustan e tanto che importan. Falo de todo iso que tes diante e non ves porque estás cego pola túa propia ignorancia, pola túa deixadez. Falo do realmente importante. Por desgraza, serías incapaz de velo. Para ti xa é demasiado tarde. Tal vez para ela non…