??”El correo electrónico ha vuelto a perderse en un oscuro agujero del servidor; en cambio los rusos no tienen ningún problema” Palabras del primer comandante americano de la Estación espacial respecto de sus ordenadores con tecnología Microsoft (los rusos, claro, usaban Linux)??

Non me puiden resistir a pegar este comentario, podes velo completo “aquí”:http://www.20minutos.es/noticia/116641/1/#comentarios

De neno pensaba que todo era ilusión. Estaba case convencido que todo pasaba para que eu o vira ou reaccionara. Pensaba que a xente era unha especie de monicreques que só se limitaban a facer que “alguén” lles mandaba para que eu os observara.

Cría que eu era o centro dunha especie de experimento no que era avaliado por un científico tolo que analizaba a miña forma de interactuar e reaccionar respecto a estímulos predeseñados por una “mente” caprichosa, malvada e macabra. Cheguei a pensar que tal vez era permanentemente observado (coma no “Show de Truman”) por algo, alguén, mortos, … Pensaba que tal vez o resto da xente sabía todo o que eu pensaba. Cheguei a estar aterrorizado en ocasións e o mesmo tempo cunha grande curiosidade por saber o que ese “observador” me tiña preparado. ¿Cál será a próxima putada? ¿Ónde me poñerás a proba? ¿Cándo me matarás? Iso foi cando tiña uns catro ou cinco anos, tal vez máis.

Agora que son máis vello, máis cínico, máis descrido. Agora que xa me importa todo unha merda xa non penso que todo sexa unha ilusión: estou certo.

O santo foise;
a nova era chegou.
Agora só ti.

O meu torturador é un taller o lado da miña casa que me castiga os tímpanos incesantemente día tras día.

O compresor que fai un ruído (cada 15 minutos) como se estiveramos baixo un bombardeo e as baterías antiaéreas a repelelo. Os martelazos (PUM, PUM, PUM, e máis PUM) durante horas. Incesantes. Incansables. Os tractores que aparcan diante da miña porta acendidos por horas; claro, como teñen o gasoil subvencionado (que ganas teño de que se acabe o petroleo) expulsando fume diante da miña porta. Os aceites máis variados circulando alegremente pola rúa. Os camións e tractores cortando a rúa por horas. O fillo de mala nai que me rascou o coche co tractor e o calou como unha puta…

Algunha veces imaxínome en plan Rambo solucionado o problema, outras imaxínome facéndoo en plan Bush, que é o mesmo sistema pero usando un B-52. Menos mal que non mal que cen anos dure nin corpo que o resista.

Poucos sitios máis agradables coñezo para tomar unha cervexa que a taberna “O Cruceiro” de A Pastoriza. A parte, débolle a eterna gratitude ó seu dono (Pepe) de me descubrir a Stanislaw Lem, figura inconmensurable da literatura de ciencia ficción.

En Francos entre a moi voa xente que por alí vive tamén hai cando menos un poker de suxeitos (bestas pardas diría eu) que gozan facendo dano ós animais.

Por iso o feito de que os meus cans estean alí e fonte continua de preocupacións. Sen rememorar tempos distantes si recordo cando o meu can apareceu envelenado (por sorte é un can forte) ou máis recentemente a “lesión” que sufriu nunha pata, da que inda está convalecente. Neste último caso non podo afirmar anque si sospeitar que fora causada intencionalmente por alguén, os precedentes fan que me incline por esta hipótese.

En todo caso ese poker de carroñeiros con graves problemas de personalidade, amén de outros, fan que ser can en Francos sexa unha “profesión” de alto risco. Que llo digan ó can da miña infancia que morreu víctima dun dese ases da baralla fai xa máis de 15 años.

O can chora
vendo a pega voar
sobre o outeiro.
Ela voa,
el é o dono da cadea
que o encadea.

Quixera voar coma ela
para ver a terra,
pero ha de morrer sen o poder facer
por ser can
e non ser pega.

Vento do norte,
a xesta arrincada.
Está nevando.

Centos de herbas
arrincadas a diario.
Xardín florido

Negociei con Deus a miña vida
pero pedinlle demasiado pouco
confiando na súa xenerosidade
e Deus so me deu a metade.