É triste vivir dese xeito, dentro dun corpo enfermo pero francamente, o que é verdadeiramente horrendo é ter que vivir -como este elemento ó que non sei porqué razón se lle presta o micrófono dunha emisora de radio- coa mente e maila alma compretamente podre.
Por desgracia, este e outros comportamentos van en aumento. Xa o dicía Hobbes, «homo homini lupus» (o home é un lobo para o home). Habería que produci-la versión galega do dito, «homo homini porcus», xa que o termo latino culto «sus scrofa» non sería comprensible por estos homínidos.
E despois aínda andan falado do «eslabón perdido»… ¡estamos rodeados deles!. ¡Que noxo!.
É triste vivir dese xeito, dentro dun corpo enfermo pero francamente, o que é verdadeiramente horrendo é ter que vivir -como este elemento ó que non sei porqué razón se lle presta o micrófono dunha emisora de radio- coa mente e maila alma compretamente podre.
Por desgracia, este e outros comportamentos van en aumento. Xa o dicía Hobbes, «homo homini lupus» (o home é un lobo para o home). Habería que produci-la versión galega do dito, «homo homini porcus», xa que o termo latino culto «sus scrofa» non sería comprensible por estos homínidos.
E despois aínda andan falado do «eslabón perdido»… ¡estamos rodeados deles!. ¡Que noxo!.
En fin, algúns entenden o humor como facer mofa dos defectos dos demais; outros entendemos o humor empezando por rirnos primeiro de nos mesmos.
Eu que pensaba que chistes como os que contaba Arebalo xa non estaban de moda.