Onte vinte camiñar,
ías cara a estación.
Seguinte sen que te deras de conta,
queríate ver outra vez
anque fora furtivamente.
Un día que nos vexamos
direiche que te quero,
logo, fuxirei coma un covarde
para que non me poidas respostar.
Así seguirei a quererte
crendo que tamén ti me queres.
Da igual que sexa realidade ou ilusión,
para min é o mesmo.