Esta ruta sae, como non, do centro de Bretoña (Barrio da Igrexa) collendo dirección a Mourelle meténdose por camiños que levan as leiras das granxas do Castrillón. Unha vez chegados a Mourelle damos volta ata entrar pola agreste pista que nos levará á linde entre Bretoña e Riotorto xusto detrás de Luxilde.

Iniciamos un serpernteo continuo polas fermosas paraxes que separan os concellos pastoricense e riotorteño ata chegar as estribacións do barrio do Pedredo para, unha vez sobrepasado, encarar unha curta pero dura ascención cara a Cruz da Cancela. Non chegaremos a ela xa que unha vez topemos coa estrada xeral collemos polo camiño que atravesa Carracedo na súa vertente sur bordeando barrios como Álvite, Currrás e Macieira ata chegar ao barrio de Francos difrutando durante todo o camiño dunhas fermosas vistas do val.

O descenso a Francos é rápido e curto xa que sen internarnos no barrio poñemos dirección as naves da louseira que están entre Francos e Xemil para despois continuar cara a parroquia de Úbeda. Unha vez alí, agardanos un descenso vertixinoso e unha nova subida para coronar o pequeno monte de Fontao e poñer o rumbo cara a Bretoña bordeando o barrio de Fitoiro e indo paralelos a estrada N-122 polo camiño de acceso as fincas. Chegamos!

Unha pequena gran ruta para pasar enredados unha tarde de vran ou de inverno.

Distancia percorrida: 27 km.

Desnivel acumulado subindo: 515 metros.

Desnivel acumulado baixando: 455 metros.

Saímos dende o barrio da Igrexa e tiramos cara a ruta do coto da Auruxeira meténdonos pola carrilleira que está antes da Gancobre facendo a travesía ata a corredoira que nos leva ao Coto da Auruxeira. Pasado o coto seguimos paralelos a estrada pola pista que hai ao carón dela collendo cara a Fontao para despois comezar a ascensión ao monte de Fontao. Unha ascensión curta pero esixente.

Culminado o monte viramos a dereita en dirección a Francos onde pistearemos por zonas onde se alternan pequenas subidas e baixadas ata que encaramos dirección Campodoso. Tiraremos pola estrada ata coller o desvío ao refuxio de caza pero en vez de ir ao refuxio seguiremos recto.

Unha vez remata o camiño temos unha dura ascensión na que será necesario por pe a terra nalgunha ocasión para sortear certas trialeiras. Cando chegamos ao cumio podemos deleitarnos cunhas vistas que nos permitendivisar en dias claros a ría e a vila de Foz, as terras de Riotorto, Pontenova e Asturias, a serra de Meira, parte do concello de Pastoriza, a Corda, terras dos concellos de Mondoñedo e Lourenza, … e tamén moito eólico e a cicatriz xigantesca da autovía do cantábrico.

O descenso é bastante plácido salvo por un par de zonas técnicas onde podemos por a proba a nosa pericia ou pegarnos un gañotazo. Unha vez pisamos a LU-122 é un paseo ata o punto de saída.

Unha ruta de menos de 20 kilometros para facer en calquera momento.

No meu caso fixe-na en dúas ocasións, a primeira saíndo dende Bretoña na bici ata Castro de Rei para face-la en sentido contrario rematando no castro de Vilandoga e a segunda ao revés chegando a Castro un día de feira e retornado por estrada ao punto incial.

Fotos da ruta do Azúmara:

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

123►

Este domingo aproveitando que había un encontro de ferreiros en A Pontenova e o tempo era favorable collemos as bicis e tiramos para alá coa intención de facer a vía verde de vai dende A Pontenova ata a localidade asturiana de San Tirso de Abrés. As vías verdes son antigas liñas ferroviarias en desuso que son reconvertidas en rutas de sendeirismo ou cicloturistas.

Tras chegar A Pontenova e despois de encargar uns bocatas XXL para o camiño iniciamos a ruta. Nun principio non é que estea moi ben sinalizada e tivemos que preguntar a xente do lugar. A ruta en si non ten ningunha dificultade, non hai costas e é fácilmente cicleable. Na parte galega pedromina o asfalto, o divertido está na parte asturiana da vía; pista de terra con alguns baches e zonas con moita pedra pequena. Tamén hai que recoñecer que a parte asturiana da ruta está moito mellor sinalizada e é máis espectacular.

A ruta transcurre pegada ao rio Eo nunha paisaxe preciosa anque con zonas colonizadas por esa mala herba que probén de Australia. Algunha zona ten bastante desnivel con respecto ao rio polo que é necesario ter coidado se vamos con cativos polo perigo de que poidan caer.

Unha das cousas máis bonitas desta ruta é pasar polos tuneis que vamos atopando ao longo da ruta; uns pequenos outros máis longos. O máis longo ten 173 metros se non lembro mal. Estes tuneis están iluminados usando placas solares e estan dotados de sensores de movemento para iluminarse cando pasa a xente.

Durante a ruta atopamos con varias persoas facendoa; todas a pe.

Houbo dúas incidencias. Unha anécdotica e outra que nos impediu completar a vía e a nosa viaxe tal e como a tiñamos planeado. A primeira foi o noso encontro cunha serpe de dimensións bastante considerables que esquibamos uns e que outros nin se deron de conta da súa presencia. A segunda foi cando chegamos a unha ponte que atravesa o Eo tras salir dun túnel. A ponte estaba pechada e sinalizada, presentaba claros síntomas de non ser moi confiable. Tras poñer o pe e tantear a súa robustez decidimos non cruzar. Unha pena, faltaba pouco para chegar a San Tirso. Espero que a reparen pronto.

Visto que non podíamos completar a vía do Eo baixamos hasta o río para contemplalo con calma antes de volver sobre os nosos pasos facendo de novo o camiño pero nesta ocasión con destino A Pontenova.

Ver tódalas fotos en Flickr

Anque me encanta o MTB e facer o bestia en bici, creo que hai que respetar ao máximo o entorno, pero, recoñezo que o segundo video é impresionante.